ഓര്‍മ്മയില്‍ തിളങ്ങുന്നവര്‍

canopyഓര്‍മ്മയുടെ വേലിയേറ്റം പോലെ എന്നെ സ്വാധീനിച്ച  പല  കുടുംബങ്ങളെ കുറിച്ചും എഴുതുവാന്‍ തോണുന്നു.  സഫാരി ചാനലിലെ ചരിത്രം എന്നിലൂടെഎന്നതുപോലെ എന്റെ ജീവിതവും മാറി വരുന്ന സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതികളും ഇതില്‍ നിഴലിച്ചുവെന്നുവരാം.

അച്ഛന്‍ എഞ്ചിനീയറിങ്ങില്‍ ഡിപ്ലോമ എടുത്തിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരു ജോലിയിലും സ്ഥിരമായി നില്‍ക്കുന്ന പ്രകൃതക്കാരനായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ വീട്ടുകാര്യങ്ങള്‍ നടത്തുവാന്‍ അമ്മ ഏറെ വിഷമിച്ചു. സ്വതസിദ്ധമായിരുന്ന പ്രായോഗിക ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് അമ്മ ചിലതൊക്കെ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. ആദ്യപടിയെന്നോണം കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന നല്ലൊരു സ്വര്‍ണത്തിന്റെ അരപ്പട്ട വിറ്റു. അങ്ങനെ കിട്ടിയ പണത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗംകൊണ്ട് എന്റെ ഏറ്റവും മൂത്തസഹോദരിക്ക് സാമാന്യം തൂക്കമുള്ള ഒരു മാലയും ലോക്കറ്റും വാങ്ങി. ബാക്കി പൈസ പിന്നീട് പലിശയ്ക്ക് പണം കടം കൊടുക്കുന്നതിനായി മാറ്റിവച്ചു. വളരെ തുച്ഛമായ പലിശക്ക് സ്ത്രീകള്‍ക്ക് സ്വര്‍ണ്ണപ്പണ്ടം ഈടിന്‍മേല്‍ കടം കൊടുത്തുതുടങ്ങി. പരമാവധി വായ്പ്പാ തുക രണ്ടു രൂപയായിരുന്നു. ആറുമാസത്തിനുള്ളില്‍ എടുക്കണമെന്നായിരുന്നു വ്യവസ്ഥ. ഇന്നാണെങ്കില്‍ ‘കുബേര’ എന്നു പറഞ്ഞു ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളില്‍ കഴിയേണ്ടി വന്നേനെ.

പച്ചാളത്ത് കൊപ്രാപറമ്പന്‍ എന്നൊരു പണക്കാരന്റെ വാടക വീട്ടിലാണ് ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ചിരുന്നത്. അധികവും അയാളുടെ കുടികിടപ്പുകാരായിരുന്നു ചുറ്റും. ഗൃഹനാഥന്മാര്‍ക്ക് പലര്‍ക്കും ടാറ്റ ഓയില്‍ മില്‍സില്‍ ചെറിയ ജോലികളുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ഭാര്യമാരാണ് പലപ്പോഴും കടം വാങ്ങുവാന്‍ വന്നിരുന്നത്. കുളിക്കാന്‍ ഹമാം റെക്‍സോണാ മോട്ടി തുടങ്ങിയ സോപ്പുകള്‍, അലക്കാന്‍ 501 ബാര്‍സോപ്, തലയില്‍ തേക്കാന്‍ മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും റോസാപ്പൂവിന്റെയും സുഗന്ധമുള്ള വെളിച്ചെണ്ണയും ആവണക്കെണ്ണയും ടാറ്റ ഓയില്‍ മില്‍സില്‍ നിര്‍മ്മിച്ചിരുന്നു. അമ്മ ഓരോ ഈട് ഉരുപ്പടിയും മൂന്നു തവണ കടലാസുകഷണങ്ങള്‍കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞതിനുശേഷം ഒരു ഇരുമ്പുപെട്ടിയില്‍ സൂക്ഷിക്കും. ആ ഇരുമ്പുപെട്ടി ഇന്നും ഞാന്‍ ഒരു നിധിപോലെ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓരോ കടലാസിലും ഈടിന്റെ വിവരണങ്ങൾ, വാങ്ങിയ ആളിന്റെ പേർ, കൈപറ്റിയ തുക, തീയതി, പുതിയ ആളാണെങ്കില്‍ പരിചയപ്പെടുത്തിയ ആളിന്റെ പേര് തുടങ്ങിയ അവശ്യവിവരങൾ കൃത്യമായി കുറിച്ചിടും. അതായത് ‘Know Your Customer’ എന്ന ഓമനപ്പേരിലല്ലെങ്കിലും അത് അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തന്നെ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു എന്റെ അമ്മ എന്നു വേണമെങ്കില്‍ വിശേഷിപ്പിക്കാം. ആറുമാസമാണ് വായ്പയുടെ കാലാവധിയെങ്കിലും പലപ്പോഴും രണ്ടോ മൂന്നോ കൊല്ലമൊക്കെ അവയെ സൂക്ഷിക്കുമായിരുന്നു.

ഇനി എടുക്കുവാന്‍ വരില്ല എന്ന്‍ ഏതാണ്ടുറപ്പായപ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ അര്‍ദ്ധഗോളകൃതിയില്‍ ഒരു കുമിള പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കമ്മല്‍ അമ്മ എനിക്ക് ഇട്ടു തന്നു. ന്റെ ചെറിയ ചുവന്ന ഒറ്റക്കല്‍ കമ്മല്‍ പൊട്ടിയിരുന്നു. ഏതാണ്ട് ഒരു മാസം ഇട്ടു കാണും അപ്പോള്‍ അതെടുക്കുവാന്‍ ആള്‍ വന്നു. അത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇതുപോലെ തന്നെ ആള്‍ വരാതെയിരുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ചെറിയ മൂന്നു മൊട്ടുകളുള്ള മറ്റൊരു കമ്മല്‍ എനിക്ക് തന്നു. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ അനുഭവം തന്നെ അതിനുമുണ്ടായി. അന്നെനിക്ക് എന്തോ തോന്നി സ്വര്‍ണ്ണാഭരണങ്ങള്‍ അണിയുവാനുള്ള ഭാഗ്യം ഒരുപക്ഷേ എനിക്കുണ്ടാകുകയില്ല എന്ന്‍. അത് ഭാഗികമായി ശരിയായി.

ന്റെ ചേച്ചിമാര്‍ രണ്ടുപേരും കോളേജിലായി. ചേട്ടന്‍ മംഗലാപുരത്ത് അമ്മമ്മയുടെ അടുത്തായിരുന്നു. ഞാനുള്‍പ്പെടെ മൂന്നുപേര്‍ സ്കൂളിലും. പണത്തിന് വീണ്ടും നല്ല ഞെരുക്കമായി. ഒടുവില്‍ മടിച്ചുമടിച്ചാണെങ്കിലും അമ്മ, അമ്മാവന്റെ അതായത് തന്റെ സഹോദരന്റെ സഹായം തേടി. അദ്ദേഹം സൈന്യത്തില്‍ ഭിഷഗ്വരനായിരുന്നു. ആദ്യകാലത്ത് 50 രൂപയും പിന്നീട് 75 രൂപയും എല്ലാമാസവും കൃത്യമായി മണിഓഡര്‍ വന്നു. അമ്മായി എതിര്‍ത്തിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷേ അമ്മാവനത് സാധ്യമാവുമായിരുന്നില്ല എന്ന്‍ ഞാന്‍ ഉറച്ച് വിശ്വസിക്കുന്നു. ആ അമ്മായി ഇന്ന്‍ സ്വന്തം മകള്‍ ശോഭ മരിച്ച വിവരം പോലും മനസ്സിലാക്കാനാവാതെ മറവി രോഗം ബാധിച്ച് പുണെയില്‍ ഇളയ മകനോടും മരുമകളോടും ഒപ്പം കഴിയുന്നു. അവര്‍ ആവുംവിധം അവരെ ശുശ്രുഷിക്കുന്നുണ്ട്.

ഈ പറഞ്ഞതുകൂടാതെ ഒരു കടപ്പാടുകൂടി എനിക്കവരോടുണ്ട്. സ്വയംവരത്തോടുകൂടി ഏതാണ്ട് ഭ്രഷ്ടയായിരുന്ന എന്നെ ഈ അമ്മായിയാണ് ആദ്യമായി മകളുടെ (ശോഭ) വിവാഹത്തിന് ക്ഷണിച്ചത്. അമ്മാവന്‍ ഹൃദയാഘാതം മൂലം മരിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ഇന്നത്തെപ്പോലെ നൂതന ചികില്‍സകള്‍ ലഭ്യമായിരുന്നില്ല. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ശോഭയുടെ പുത്രിയുടെ മംഗല്യത്തില്‍ പങ്കുചേരാനും അവളെ ആശീര്‍വദിക്കുവാനുമുള്ള അവസരം എനിക്കു ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. ആ കുടുംബത്തിലെ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് ആയുരാരോഗ്യവും സമ്പത്തും നേരുവാന്‍ മാത്രമേ എനിക്കു സാധിക്കുകയുള്ളു.

ഇനിയും കുടുംബങ്ങള്‍ ബാക്കിയുണ്ട്. അതില്‍ ഒന്ന്‍ എന്റേതു തന്നെയാണ്. ന്റെ ഭര്‍ത്താവ് ഡോ. ശ്രീനിവാസന്‍ ത്യാഗം ചെയ്യുവാന്‍ തയ്യാറായതുകൊണ്ടുമാത്രമാണ് എനിക്ക് ഉപരിപഠനം സാധ്യമായത്. അക്കാലത്ത് ഒരു വര്‍ഷം ഞാന്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് ജഗതിയില്‍ കുക്കിലിയാ ലേയ്നില്‍ എന്റെ ചെറിയമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ ആണ് താമസിച്ചത്. അവരുടെ വലിയ മനസ്സ് ഞാന്‍ അതില്‍ കാണുന്നു. കുക്കിലിയാ എന്നത് അവരുടെ കുടുംബപേരാണ്.

ഞാന്‍ വളരെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബമുണ്ട്. അത് പരേതരായ നെടുമുടി നാരായണ പിള്ള സാറിന്റെയും പൊന്നമ്മ ടീച്ചറിന്റേതുമാണ്. അക്കൂട്ടത്തില്‍ എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ ഒരു സഹോദരിയും ഉള്‍പ്പെടുന്നു. മറവി രോഗത്തെ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും ചെറുക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശമാണ് വെറുതെയുള്ള ഈ എഴുത്തിന് പിന്നിലെങ്കിലും അതിനുള്ള പ്രേരണയും ആര്‍ജ്ജവവും ആ കുടുംബത്തില്‍നിന്നും കിട്ടിയതാണ്

ഒരു സംഭവം ഇവിടെ വിവരിക്കാതെ വയ്യ. പൊന്നമ്മ ടീച്ചര്‍ അന്ത്യകാലത്ത് അവരുടെ മൂത്ത പുത്രന്‍ പി എന്‍  വേണുഗോപാലിന്റെ കൂടെയായിരുന്നു താമസം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നി എന്റെ ഭര്‍തൃസഹോദരിയാണ്.  ഞങ്ങള്‍ അക്കാലത്ത് നേപ്പാളിലായിരുന്നതുകൊണ്ട്  അമൃതയില്‍ ജോലിയായി ഞങ്ങളുടെ മകളും അവരുടെ കൂടെയായിരുന്നു താമസം. ടീച്ചറിന്റെ മരണശേഷം ഏതാണ്ട്  രണ്ടു മാസത്തിനകം  മകളുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു. കല്യാണ ഒരുക്കങ്ങളും  അന്നത്തെ പുറപ്പെടലുമെല്ലാം അവിടെനിന്നു തന്നെയായിരുന്നു. യുക്തിസഹജമായ അവരുടെ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക. ‘അവളുടെ കല്യാണം നടന്നുകാണണമെന്നത് അമ്മ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യമാണ്. അതുകൊണ്ട്  ആര്‍ക്കും  ഒരു ദോഷവും വരികയില്ല’.

ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുവാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു കുടുംബം തിരുവല്ല അടുത്ത് നീരേറ്റുപുറത്തുള്ള ഡോ. സുലോചനയുടേതാണ്. അവര്‍ ഏറെ നാള്‍ മുംബായിയില്‍ സ്ത്രീരോഗവിദഗ്ദ്ധയായി സ്വന്തം ആശുപത്രി നടത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാം മതിയാക്കി നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുകയാണ്. 1994-ല്‍ ഞാന്‍ നേപ്പാളില്‍ മണിപ്പാല്‍ ഗ്രൂപ്പിന്റെ പൊഖറയിലുള്ള മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ ഫാര്‍മക്കോളോജി വിഭാഗം വകുപ്പ് മേധാവിയായി നിയമിതയായി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥി വന്ന്‍ തന്നെ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി: ‘ ഞാന്‍ ഋഷികേശ് നായര്‍, ഡോ. സുലോചനയുടെ മകന്‍’. അന്നുമുതല്‍ ഞങ്ങള്‍ ഋഷികേശ് നായരുടെ നേപ്പാളിലെ രക്ഷിതാക്കളായി.

ഏതാണ്ട് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞുകാണും പെട്ടെന്ന് ഒരു സായാഹ്നത്തില്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരെയെല്ലാം പരിഭ്രാന്തരാക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു വാര്‍ത്ത വന്നു: ‘ഋഷികേശ് നായരെ പോലീസ് ഭരത്പൂരില്‍ ഇന്ത്യ(ഗോരഖ്പൂര്‍) – നേപ്പാള്‍ അതിര്‍ത്തിയില്‍ വച്ച് അറസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു’. അന്നത്തെ ദിവസം കുറച്ചു ദിവസത്തെ അവധിയായതിനാല്‍ ഒട്ടു മിക്ക വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചിരുന്നു. പെട്ടെന്നുതന്നെ ഡോ. ശ്രീനിവാസനും മണിപ്പാല്‍ ഗ്രൂപ്പിന്റെ അവിടത്തെ പ്രതിനിധിയും അസോസിയേറ്റ് ഡീനുമായിരുന്ന ഡോ. ആര്‍. പി. പൈയും കൂടി സംഭവസ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഇവര്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഋഷികേശ് ആകെ തകര്‍ന്ന്‍ ജയിലിലായിരുന്നു. സംഭവം എന്തായിരുന്നു എന്നുവച്ചാല്‍ ഏതോ ഒരു ഇന്ത്യക്കാരന്‍ ‘ഋഷികേശ് നായക്ക്’ തന്റെ നേപ്പാളി കാമുകിയെ ഹോട്ടല്‍ മുറിയിവച്ച് കൊലപ്പെടുത്തി കടന്നുകളഞ്ഞിരുന്നു. ‘ഋഷികേശ് നായര്‍’ എന്നത് ‘ഋഷികേശ് നായക്ക്’ എന്ന്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണ്. കയ്യാമം വെച്ചാണെത്രേ ജയിലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയത്. നല്ല ചുറ്റുപാടില്‍ വളര്‍ന്ന പതിനെട്ടോ പത്തൊന്‍പതോ വയസ്സുള്ള ഒരു ചെറുപ്പകാരനെ വെറും സംശയത്തിന്റെ പേരില്‍ കയ്യാമം വെച്ച് നടത്തിക്കൊണ്ടുപോയത് ഒട്ടും ശരിയായില്ല എന്ന ശക്തിയായ അഭിപ്രായമാണ് എനിക്കുള്ളത്. അന്നുണ്ടായ മുറിവുകളില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുവാന്‍ ഏറെ സമയമെടുത്തു. ഇന്ന്‍ ഋഷികേശ് മനോരോഗ വിദഗ്ദ്ധനായി ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ ജോലിനോക്കുന്നു. ‘ഇന്നാര്‍ക്ക് ഇന്നാരെന്ന് പറഞ്ഞു വെച്ചു ദൈവം’. ഋഷികേശിന് ഇത്രനാളായിട്ടും ആളെ കണ്ടുപിടിക്കാനായിട്ടില്ല.

ഇനി ഒരു കുടുംബം കൂടി ഓര്‍മ്മയില്‍ വരുന്നുണ്ട്. അത് ആലപ്പുഴ ഡിസ്ട്രിക്ട് കോഓപറേറ്റീവ് ബാങ്കിന്റെ മാനേജരായി വിരമിച്ച ഗോപിനാഥന്‍ നായരെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നി രാധാബായിയെയുമാണ്. അവര്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ നിയമപ്രകാരം ദത്തെടുത്ത് വളര്‍ത്തുകയുണ്ടായി. പഠിക്കാന്‍ വളരെ സമര്‍ത്ഥയായിരുന്ന ആ കുട്ടി ഇന്ന്‍ ഐ ടി മേഖലയിലാണ്. ഒരു പെണ്‍കുട്ടിക്ക് മാന്യമായി ജീവിക്കുവാനുള്ള വഴി അവര്‍ തുറന്നുകൊടുത്തു. അഭിനന്ദനീയം തന്നെ.

ഇനിയുള്ളത് വ്യക്തികളാണ്. സന്ദര്‍ഭം വരുമ്പോള്‍ അവരെക്കുറിച്ച് പറയാം. തല്‍ക്കാലം നന്ദി ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വിട ചൊല്ലുന്നു.

Advertisements

ഒരു മറുപടി കൊടുക്കുക

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / മാറ്റുക )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / മാറ്റുക )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / മാറ്റുക )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / മാറ്റുക )