വർഗ്ഗം: Uncategorized

പഴനിയിലേക്കൊരു തീര്‍ത്ഥയാത്ര

ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ പഴനിയിലെ ശിവഗിരി കുന്നുകളില്‍ കുടിയിരിക്കുന്ന ദണ്‍ഡായുധപാണി സ്വാമിയെ നേരില്‍ക്കണ്ട് വണങ്ങി വരണമെന്നൊരു മോഹം തോന്നി. മുതിര്‍ന്ന പൌരന്മാരായ ഒരു പുരുഷനും രണ്ടു സ്ത്രീകളുമടങ്ങുന്ന മൂവര്‍ സംഘം യാത്രാപരിപാടികള്‍ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. അധികം തിരക്കുണ്ടാകുവാന്‍ ഇടയില്ലാത്ത മാര്‍ച്ച് ആദ്യവാരം പോകുവാന്‍ തീരുമാനമായി. പഴനി മലയുടെ അടിവാരത്തുള്ള സാമാന്യം നല്ല ഹോട്ടലില്‍ താമസം കാലേകൂട്ടി ഉറപ്പിച്ചു.

രാവിലെ ഏഴര മണിക്കുള്ള കെ എസ് ആര്‍ ടി സി സൂപര്‍ഫാസ്റ്റില്‍ എറണാകുളത്തുനിന്നും യാത്ര തിരിച്ചു. മുമ്പിലെ സീറ്റുകള്‍ കിട്ടിയതുകൊണ്ട് യാതൊരു അല്ലലുമില്ലാതെ മനോഹരമായ വഴിയോരക്കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടുരസിച്ചങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ നെന്മാറ വഴി യാത്ര ചെയ്ത് ഉച്ചക്ക് ഒന്നരയോടുകൂടി പഴനിയിലെത്തി. ഇനി എങ്ങനെ എന്ന് ചിന്തിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ, അത് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്നവണ്ണം, ഒരു കുതിരവണ്ടിക്കാരന്‍ സവാരി പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിനില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു. ഒരു ഓര്‍മ്മ പുതുക്കലായി കുതിരവണ്ടിയില്‍ താമസസ്ഥലത്തേക്കുള്ള ആ യാത്ര!

താമസിക്കുന്ന ഹോട്ടലില്‍നിന്നും ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ച്, കുറച്ചു വിശ്രമിച്ച ശേഷം ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ അഞ്ചു മണിയായി. വിഞ്ചിലോ, റോപ് വേയിലോ കയറി മലമുകളില്‍ എത്താം എന്നു തീരുമാനിച്ചാണ് എറണാകുളത്തുനിന്നും യാത്ര പുറപ്പെട്ടത്. എന്തായാലും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഫ്രീയായി ചെരുപ്പ് സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്ഥലം എന്ന പരസ്യപ്പലക കണ്ടപ്പോള്‍ അവിടെ കയറി ചെരുപ്പുകള്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച് റോപ് വേയ് / വിഞ്ച് സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള വഴി അന്വേഷിച്ച് നടപ്പു തുടങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നത് അവര്‍ക്കും, അവര്‍ പറയുന്നത് ഞങ്ങള്‍ക്കും മനസ്സിലായില്ല. ഒടുവില്‍ എത്തിയത് മലയുടെ പടവുകള്‍ ചവിട്ടിക്കയറുന്ന അടിവാരത്തായിരുന്നു. ഇരുവശത്തും കടകള്‍. ഞങ്ങള്‍ മുകളിലേക്കുനോക്കി പകച്ചുനിന്നു. ‍ മധ്യവയസ്ക്കനായ ഒരു വ്യാപാരി അടുത്തുവന്ന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “രാത്രി പത്തു മണിവരെയും ആളുകള്‍ ഉണ്ടാകും. വെളിച്ചവും ഉണ്ടാകും. നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ളവര്‍ മല കയറാറുണ്ട്. സാവകാശം കയറിയാല്‍ മതി”.

വൃക്ഷങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ മലമുകളിലേക്ക് സന്ദേഹത്തോടെ നോക്കി. 160 മീറ്റര്‍ ഉയരം. 693 പടവുകള്‍. 2.4 കിലോ മിറ്റര്‍ ചുറ്റളവില്‍ ഗിരിവീഥി. എല്ലാവരും നെടുവീര്‍പ്പുതിര്‍ത്തു. തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ നോക്കി. മൂവരും പെട്ടെന്നൊരു ധൈര്യവും ഉന്മേഷവും ഉണ്ടായതുപോലെ ഒന്നു രണ്ട് മൂന്ന് എന്നിങ്ങനെ പടികള്‍ ഓരോന്നായി ചവുട്ടി കയറിത്തുടങ്ങി. പിടിക്കാന്‍ ഇരുവശത്തും സ്റ്റീലുകൊണ്ടുള്ള ബലമുള്ള കൈവരികള്‍. തമ്മില്‍ അധികം ഉയരത്തിലല്ലാത്ത ചവിട്ടു പടികള്‍. അതുകൊണ്ട് കാല് ഉയര്‍ത്തിവെക്കേണ്ട. ആയാസം വളരെ കുറവ്. ഏതാണ്ട് പത്തു പടികള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ നിരപ്പായി കയറ്റം. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വിശ്രമിക്കുന്നതിനായി മേല്‍ക്കൂരയുള്ള മണ്ഡപങ്ങള്‍. അതില്‍ ഇരുവശത്തും വൃത്തിയുള്ള ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍. കഴുകി വെടുപ്പാക്കിയ സ്റ്റീല്‍ ബേസിനും ടാപ്പും! അവിടെ കുടിവെള്ളം എന്ന് എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ചുറ്റുപാടില്‍ വെയിലത്ത് വാടാതെയും മഴയത്ത് നനയാതെയും മല ചവിട്ടാം. എല്ലാവര്‍ക്കും മുകളില്‍ എത്താന്‍ പറ്റും എന്നൊരു തോന്നല്‍ വന്നു.

പടവുകളുടെ ഇരുവശത്തും നിറയെ വൃക്ഷങ്ങള്‍. കൂട്ടത്തില്‍ ചന്ദനമരവും സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കള്‍ വിരിയുന്ന കദംബവുമുണ്ട്. ഇരുവശത്തും കാടാണെങ്കിലും പടിയിലെങ്ങും ഒരു ഇല പോലും കാണാനില്ല. കാരണം, സ്ത്രീകളും പുരുഷന്‍മാരും അടങ്ങുന്ന ശുചീകരണ തൊഴിലാളികളുടെ സംഘം അടിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു എന്നതുതന്നെ. ഇരിപ്പിടങ്ങളും വൃത്തിയായി വെച്ചിരിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ബയോശൌചാലയങ്ങളും സജ്ജീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. യാതൊരു ദുര്‍ഗന്ധവും ഇല്ല തന്നെ! എല്ലായിടത്തും നല്ല വെളിച്ചം. സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതില്‍ വെളിച്ചം വലിയൊരു പങ്ക് വഹിക്കുന്നു.

വളരെ തിരക്ക് കുറഞ്ഞ ഒരു ഇടദിവസമായിരുന്നതിനാല്‍ തള്ളിയിടുമെന്ന ഭീതികൂടാതെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ‘വേല്‍മുരുകാ ഹരോഹരാ’ എന്ന മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ട് കാവടി തോളിലേറ്റിയ ഭക്തര്‍ ഞങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി കടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷിച്ച ഘടകം മുഴുവന്‍ സമയവും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഭക്തിഗാനാലാപനമായിരുന്നു. അതില്‍ ലയിച്ചു ചേര്‍ന്നതുകൊണ്ടാവാം പഴനി ആണ്ടവര്‍, കുറിഞ്ഞിആണ്ടവര്‍, കുളന്തൈവേലന്‍, അറുമുഖന്‍, ഷണ്‍മുഖന്‍, ദേവസേനാപതി, സ്വാമിനാഥന്‍, വള്ളിമണാളന്‍, ദേവയാനൈമണാളന്‍, ജ്ഞാനപണ്ഡിതന്‍, ശരവണന്‍,  വേലായുധന്‍, സേവര്‍കോടിയോന്‍, കാര്‍ത്തികേയന്‍, മുരുകന്‍, ബാലസുബ്രമണ്യന്‍, സ്കന്ദന്‍, കുമാരന്‍ എന്നീ പര്യായങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ഞാനും അറിയാതെ അവയെ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭക്തിഗാനങ്ങള്‍ ആസ്വദിച്ചങ്ങനെ നീങ്ങുമ്പോള്‍ മേലോട്ടുള്ള ഗമനം ആയാസരഹിതമായ ഹൃദ്യമായ അനുഭവമായി.

ഏതാണ്ട് നാല്‍പ്പതു വര്‍ഷം മുന്‍പൊരിക്കല്‍ ഞാന്‍ പഴനിയില്‍ പോയിട്ടുണ്ട്. അന്ന് അവിടെ ഭിക്ഷാടകരുടെ ശല്യം അതി രൂക്ഷമായിരുന്നു. ഭീഭത്സവും ദാരുണവും ഭീതി ഉളവാക്കുന്നതുമായ ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു എവിടെയും. വൃത്തിശൂന്യമായ പരിസരം. തീര്‍ത്ഥാടകര്‍ കൂട്ടം കൂടിയിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചുപേക്ഷിച്ച ഉച്ഛിഷ്ടങ്ങളും വാഴയിലകളും കടലാസുപൊതികളും ചിന്നിച്ചിതറിക്കിടന്നിരുന്നു. കൂടാതെ, വിസര്‍ജജ്യത്തിന്‍റെ ദുര്‍ഗന്ധവും. ആകപ്പാടെ ഒച്ചയും ബഹളവും. ഇന്നാകട്ടെ, പടികളില്‍ ഭിക്ഷാടകര്‍ ആരുമില്ല. കച്ചവടക്കാര്‍ പോലും ഇല്ല. കാറ്റിന് സുഗന്ധവും കണ്ണിന് കുളിര്‍മ്മയും കര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ക്ക് ഇമ്പവുമേകുന്ന ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം. ഈ മാറ്റത്തില്‍ എനിക്ക് ഏറെ സന്തോഷം തോന്നി. ഇടയ്ക്ക് ഞങ്ങള്‍ സേവകരോട് ചോദിക്കും: “എത്താറായോ”? ഉടനെ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി വരും: “ഇനി അധികമില്ല”. അങ്ങനെ നടന്നും, നിന്നും, ഇരുന്നും, കിതച്ചും മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കവെ പെട്ടെന്ന് ക്ഷേത്രഭാഗങ്ങള്‍ സുവര്‍ണ്ണ ഗോപുരo ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു.
ഇനി രണ്ടേരണ്ടു കൂട്ടം പടികള്‍ മാത്രം. പക്ഷെ അവ കുത്തനേയുള്ളവയായിരുന്നു. ഒന്നു കൂടി വിശ്രമിച്ച് ആഴത്തില്‍ ശ്വാസമെടുത്ത് കൈവരിയില്‍ പിടിച്ച് വീണ്ടും ഏറിത്തുടങ്ങി. ഒടുവിലത്തെ പടികടന്ന് ക്ഷേത്രാങ്കണത്തില്‍ വലതു കാല്‍ കുത്തിയപ്പോളുണ്ടായ അനുഭൂതി അവാച്യം അവര്‍ണ്ണനീയം. എവറെസ്റ്റ് കീഴടക്കിയതുപോലെയുള്ള സന്തോഷം. അസാധ്യമായത് സാധ്യമായതിലുള്ള സംതൃപ്തി.
ഒരു ക്യൂവും കാണാനില്ല. ഒരു സ്വാമി ഒരിടത്ത് വെറുതെ നില്‍ക്കുന്നു. അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു. പ്രത്യേക ദര്‍ശനത്തിന് ടിക്കറ്റ് എടുത്തിട്ടില്ല എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം അലസമായി ഒരിടത്തേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി ക്ഷേത്രവാതില്‍ കാണിച്ചു തന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലാകാതിരുന്നതുകൊണ്ട് കുറച്ചകലെ ചെറിയൊരു ആള്‍ക്കൂട്ടം കണ്ട് അവരെ സമീപിച്ചു. അവരില്‍ ചിലര്‍ ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളില്‍ പ്രവേശിക്കുവാന്‍ ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നവരായിരുന്നു. അവരോടൊപ്പം ധര്‍മ്മ ദര്‍ശനത്തിനുള്ള നിരയില്‍ ഞങ്ങളും കൂടി. പെട്ടെന്നതാ കാണുന്നു, കഴുത്തില്‍ രുദ്രാക്ഷമാലയണിഞ്ഞ് തിരുനെറ്റിയില്‍ വിഭൂതി ചാര്‍ത്തി ഇടതുകൈ ഇടുപ്പില്‍ ഊന്നി വലതു കയ്യില്‍ ദണ്ഡവുമായി നീണ്ടുമെലിഞ്ഞ് സന്യാസി വേഷത്തില്‍ പീഠത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കുമാരനെ! യാതൊരു തള്ളും ഇല്ല. ‘തള്ളിപ്പോ’” എന്ന ആക്രോശങ്ങളില്ല. കുമാരനായ ദണ്‍ഡായുധപാണി സ്വാമിയെ, പഴനി ആണ്ടവറെ കണ്‍കുളുര്‍ക്കെ കണ്ട് മനം നിറഞ്ഞ് തൊഴുതു. അമിതമായ മോഹങ്ങള്‍ ഈശ്വരനില്‍ സമര്‍പ്പിച്ച്‌ ആത്മനിര്‍വൃതി നേടി.

യോദ്ധാവായ, ദേവസേനാധിപതിയായ, ദണ്‍ഡായുധപാണിയായ ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍റെ മൂലവിഗ്രഹം തീര്‍ത്തിരുന്നത് പീഠത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന സന്യാസി ഭാവത്തിലാണ്: സുന്ദരന്‍; കൃശന്‍; ദൃഢഗാത്രന്‍; ഇടുപ്പില്‍ ഊന്നി ഇടതുകൈ; ദണ്ഡo ഏന്തി വലതുകൈ; ഗളത്തില്‍ രുദ്രാക്ഷമാല; കൌപീനധാരി. എന്നാല്‍ ഇന്ന് രാജകുമാരന്‍, വേടന്‍, വിഭൂതിയണിഞ്ഞ സന്യാസി എന്നിങ്ങനെ വിവിധ വേഷഭൂഷാദികള്‍ അണിയിച്ചൊരുക്കുന്നു. 3000 ബി സി യില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന ഭാരതത്തിലെ 18 സിദ്ധന്മാരില്‍ ഒരാളായ ഭോഗര്‍ ആണ് ഈ വിഗ്രഹത്തിന്‍റെ ശില്‍പ്പി എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. 4448 വൃക്ഷമൂലസസ്യലതാദികളില്‍നിന്നും വേര്‍തിരിച്ചെടുത്ത നവപാഷാണങ്ങളുടെ പ്രത്യേക കൂട്ടുപയോഗിച്ചാണത്രെ ഈ പ്രതിമ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടത്. ഈ വിഗ്രഹത്തിന് ഔഷധഗുണമുണ്ടെന്നും അഭിഷേകത്തിന് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന വസ്തുവിലേക്ക് ആ ഗുണം വ്യാപരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നും ഭക്തര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ചന്ദനം ചാര്‍ത്തിയാണ് സാധാരണ പള്ളിക്കുറുപ്പിനായി വിഗ്രഹത്തെ ഒരുക്കുന്നത്. രാത്രി മുഴുവന്‍ ചന്ദനത്തില്‍ അഭിഷിക്തനായി കിടക്കുന്നതുകൊണ്ട് രാക്കാല ചന്ദനത്തിന് ആവശ്യക്കാര്‍ ഏറെയാണ്. ഇന്ന് ഈ വിഗ്രഹത്തിനുമേല്‍ ക്ഷേത്രാഭിഷേകം മാത്രമാണ് നടത്തുന്നത്. പൊതു അഭിഷേകത്തിനായി ലോഹനിര്‍മ്മിതമായ മറ്റൊരു വിഗ്രഹം തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. തങ്കമയില്‍ വാഹനത്തിലും തങ്കരഥത്തിലും ഏറിയുള്ള സ്വാമി പുറപ്പാട് ഉത്സവദിനങ്ങളിലൊഴികെ ഭക്തജനങ്ങളുടെ വഴിപാടായി ദിവസേന സായം സന്ധ്യയ്ക്ക് നടക്കാറുണ്ട്. പഴനി മലയുടെ മധ്യഭാഗത്തു് ശ്രീകോവിലിനു താഴെ ഒരു ഗുഹയില്‍ സിദ്ധഭോഗര്‍ ഇന്നും സമാധിയായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടത്രെ! ഗുഹാകവാടത്തില്‍ ഭോഗര്‍ ക്ഷേത്രം പണിതിരിക്കുന്നു.

പഴനി ബാലസുബ്രഹ്മണ്യ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിശിഷ്ടമായ പ്രസാദം പഞ്ചാമൃതമാണ്. താരതമ്യേന ജലാംശം കുറവുള്ള ഈന്തപ്പഴം, വാഴപ്പഴം, ഉണക്ക മുന്തിരി തുടങ്ങിയവയില്‍ തേന്‍, ശര്‍ക്കര, കല്‍ക്കണ്ടം, നെയ്യ് എന്നിവ ചേര്‍ത്തു് സ്വാദിഷ്ടമായ പഞ്ചാമൃതം ആദ്യം തയ്യാറാക്കിയത് ഗണപതിയാണെന്നാണ് വിശ്വാസം. ഞങ്ങള്‍ പ്രസാദം ക്ഷേത്രമതില്‍ക്കെട്ടിനകത്തുള്ള വിപണന കേന്ദ്രതില്‍നിന്നുതന്നെ വാങ്ങി. മാസങ്ങളോളം ഇത് കേടുകൂടാതെയിരിക്കും. നേരം വൈകിയതുകൊണ്ട് രാക്കാലപൂജ കഴിഞ്ഞുള്ള പ്രസാദ ഊട്ടിന് നില്‍ക്കാതെ മടക്കയാത്ര ത്വരിതപ്പെടുത്തുവാന്‍ തീരുമാനമായി. രാക്കാലപൂജ കഴിഞ്ഞാല്‍ അധികം വൈകാതെ പഴനി ആണ്ടവറെ പള്ളിയറയിലേക്ക് ആനയിക്കും. അതിനുമുമ്പായി ഖജാന്‍ജി രഹസ്യമായി അന്നന്നത്തെ വരവുചിലവു കണക്കുകള്‍ ആണ്ടവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുo. ഇന്ന് വരവും ചിലവും കുറഞ്ഞിരിക്കുവാനാണ് സാധ്യത. പുറത്തുനിന്ന് ഒരിക്കല്‍ കൂടി പഴനി ആണ്ടവരെ തൊഴുത് ഞങ്ങള്‍ മല ഇറങ്ങുവാന്‍ ഒരുങ്ങി.

എന്റെ മനസ്സില്‍ പഴനിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ഐതിഹ്യങ്ങള്‍ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു. ഒരിക്കല്‍, മഹാദേവന്റെ ആസ്ഥാനമായ ഹിമവല്‍ പര്‍വ്വതനിരകളിലെ കൈലാസത്തില്‍ വെച്ച് ദേവന്മാരുടെയും മഹര്‍ഷിമാരുടെയും ഒരു മഹാസംഗമം നടന്നു. അവരുടെ എല്ലാം ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ ഭൂമി പതുക്കെ ചെറുതായി ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു. ഉടന്‍ തന്നെ അഗസ്ത്യമുനിയോട് തെക്ക് വശത്തേക്ക് കുറച്ചു ഭാരം നീക്കുവാന്‍ വേണ്ടതു ചെയ്യുവാന്‍ മഹാദേവന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. മുനി വേഗം തന്റെ ശിഷ്യനായ ഇടുമ്പന്‍ (ഹിഡുംബന്‍) എന്ന അസുരന്റെ സഹായം തേടി. ഇടുമ്പന്‍ അനായാസേന രണ്ട് പര്‍വ്വതങ്ങളെ പൊക്കിയെടുത്തു. അവയെ ഓരോന്നായി ബ്രഹ്മാവ് നല്കിയ ഒരു ദണ്ഡിന്റെ രണ്ടറ്റത്തായി ഭുമിയിലെ നാഗങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ച് ഉറപ്പിച്ചു. പിന്നീട്, മദ്ധ്യം തോളില്‍ വെച്ച് നടപ്പുതുടങ്ങി. കുറെ ദൂരം ചെന്നപ്പോള്‍ ഇടുമ്പന് അല്‍പ്പം ക്ഷീണം തോന്നി. ഭാരം അവിനാന്‍ കുടി എന്നസ്ഥലത്ത് ഇറക്കിവെച്ച് വിശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് ദണ്ഡ് ഉയര്‍ത്തുവാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ പൊങ്ങുന്നില്ല. ഇടുമ്പന്‍ അമ്പരന്നു. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ അതികോമളനായ ഒരു കുമാരന്‍ കൌപീനധാരനായി വലതു കൈയ്യില്‍ ഒരു ദണ്ഡുമായി ‍‍‌‌കൂസലില്ലാതെ അവിടെ നില്‍ക്കുന്നു. ഇടുമ്പന്‍ ദേഷ്യത്തോടുകൂടി അവനെ ആക്രമിക്കുവാന്‍ ഒരുമ്പെട്ടു. ദ്വന്ദയുദ്ധത്തില്‍ ഇടുമ്പന്‍ പരാജിതനായി മരിച്ചു വീണു. അവിടെ ഓടിയെത്തിയ അഗസ്ത്യമുനി കുമാരന്‍ ബാലസുബ്രഹ്മണ്യനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇടുമ്പനെ മുനി പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചു. കുമാരന്‍ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോള്‍ സുബ്രഹ്മണ്യ ഭക്തനായ ഇടുമ്പന്‍ ക്ഷമായാചനം ചെയ്തു. ഇടുമ്പന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ സംപ്രീതനായ ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ രണ്ടു വരങ്ങള്‍ ഇടുമ്പന് നല്‍കി: 1. സുബ്രഹ്മണ്യന്റെ ആസ്ഥാനത്ത് ദ്വാരപാലകനാകാനുള്ള അവകാശം. 2. സ്വാമി ദര്‍ശനത്തിന് വ്രത ശുദ്ധിയോടെ കാവടി (കാവി + ആടി) യുമായി എത്തുന്ന എല്ലാ ഭക്തര്‍ക്കും സ്വാമിയുടെ അനുഗ്രഹം. ഈ രണ്ടു വരങ്ങള്‍ നേടി സന്തുഷ്ടനായ ഇടുമ്പന്‍ ഒരു മല മാത്രം തോളില്‍ വെച്ച് ദക്ഷിണഭാഗത്തേക്ക് യാത്രയായി. ആ മല പിന്നീട് സ്വാമിമല എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു. ബാലസുബ്രഹ്മണ്യനാകട്ടെ ആ മലമുകളില്‍ ധ്യാനനിരതനായി. അവിടെയാണ് പഴനി ദണ്ഡായുധപാണിസ്വാമി ക്ഷേത്രം പണിതിരിക്കുന്നത്. പഴനി മല പകുതി കയറുമ്പോള്‍ തന്നെ ദ്വാരപാലകനായ ഇടുമ്പനെ കാണാം. ഇടുമ്പന്‍ രണ്ടു മലകള്‍ തോളില്‍ ചുമന്നതിന്റെ സങ്കല്‍പ്പമാണ് കാവടിയുടെ പിന്നിലുള്ളത്. നെയ്യ്, പാല്‍, തേന്‍, മഞ്ഞള്‍, നല്ലെണ്ണ, അരി, അരിപ്പൊടി, ശര്‍ക്കര, പഞ്ചസാര, കല്‍ക്കണ്ടം, പഴം, പുഷ്പം തുടങ്ങിയ സാധനങ്ങളാണ് കാവടിയുടെ രണ്ടറ്റത്തും തൂക്കി ഭക്തര്‍ ക്ഷേത്രത്തില്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നത്.

പഴനി എന്ന പേര്‍ എങ്ങനെ വന്നു? ഇതിന്റെ ഉത്തരം മേലുദ്ധരിച്ച അഗസ്ത്യമുനിയുടെയും ഇടുമ്പന്റെയും ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്റെയും പാർവതീപരമേശ്വരന്മാരുടെയും കഥയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു. ഒരു നാള്‍ മഹാദേവനും, പാര്‍വ്വതിയും, വിനായകനും, സുബ്രഹ്മണ്യനും അടങ്ങുന്ന സന്തുഷ്ട കുടുംബo കൈലാസത്തില്‍ പാര്‍ത്തുവരുമ്പോള്‍ നാരദമുനി അവിടെയെത്തി. അദ്ദേഹം ഒരു വിശിഷ്ട പഴം (മാതളo / മാമ്പഴം?) മഹാദേവന് സമ്മാനിച്ചു. മഹാദേവന്‍ അത് പ്രിയതമയായ പാര്‍വ്വതിയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. പാര്‍വ്വതിയാകട്ടെ അത് രണ്ടായി പകുത്ത് മക്കള്‍ക്ക് നല്‍കുവാന്‍ തുനിഞ്ഞു. നാരദന്‍ അപ്പോള്‍ ചാടിവീണ്, ആ വിശിഷ്ട പഴം മുറിച്ചാല്‍ അതിന്‍റെ ഗുണം നഷ്ടപ്പെടുമെന്നുപറഞ്ഞ് ഉമയെ ആ ഉദ്യമത്തില്‍ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചു. രണ്ടു മക്കളില്‍ പഴം ആര്‍ക്കാണെന്ന ആശയക്കുഴപ്പം ഒഴിവാക്കുവാന്‍ മഹാദേവനും ഉമയും ഒരു സൂത്രം പ്രയോഗിച്ചു. അവര്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ആരാണോ ഭൂമിക്ക് വലം വെച്ച് ആദ്യം എത്തുന്നത് ആ ആള്‍ക്ക് പഴം കിട്ടും”. രണ്ടു പേരും ആ തീരുമാനം അംഗീകരിച്ചു. ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ മയില്‍വാഹനത്തില്‍ അതിവേഗം കയറി ധരണിക്ക് ചുറ്റും വട്ടമിട്ട് പറന്നു തുടങ്ങി. വിജയഭാവത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു. വിനായകനിരുന്ന് ശാന്തനായി പഴം കഴിക്കുന്നു!

മയിലിനേക്കാള്‍ വേഗത ചുണ്ടെലിക്കുണ്ടോ? എന്താണുണ്ടായത്? “ശിവനും ശക്തിയുമായ മാതാപിതാക്കളാണ് എന്റെ വര്‍ത്തമാനവും ഭൂതവും ഭാവിയും. നിങ്ങളാണെന്റെ ലോകം” എന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞ് ഗണപതി അവര്‍ക്ക് മൂന്നു വലം വെച്ചു. പുത്രന്റെ പ്രായോഗിക പരിജ്ഞാനത്തില്‍ സന്തുഷ്ടരായ മഹാദേവനും ഉമയും പഴം അവന് നല്‍കുകയാണുണ്ടായത്. വിയര്‍ത്തൊലിച്ച് ഉലകം ചുറ്റി തിരിച്ചെത്തിയ ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്, പഴം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്‍റെ കുണ്ഡിതവും കോപവും അടക്കാനായില്ല. സുഖ സൌകര്യങ്ങളെല്ലാം അവിടെ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് കൌപീനധാരിയായായി ഒരു സന്യാസിയെപ്പോലെ കൈലാസത്തില്‍ നിന്നും ഒരു കൊടുങ്കാറ്റു പോലെ ഇറങ്ങിപ്പോയി. ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി. ഒടുവില്‍ അവിനാന്‍ കുടി എന്ന സ്ഥലത്തു് നിലയുറപ്പിച്ചു. മഹാദേവനും ഉമയും അവിടെയെത്തി കാര്‍ത്തികേയനെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു. അവര്‍ പറഞ്ഞു: ‘പഴം നീ’.’ നീ ‘ജ്ഞാനപ്പഴം; അറിവിന്‍റെ കേദാരം. പിന്നെ വേറെ പഴം നിനക്കെന്തിനാണ്?” അന്നു മുതല്‍ രണ്ടു മലകള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ആ സ്ഥലം ‘‘പഴം നീ’ പഴനിയായി.

ഇവരെല്ലാം തന്നെ കഥാപാത്രങ്ങളാകുന്ന അല്‍പ്പം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വ്യാഖ്യാനം കൂടി പ്രചാരത്തിലുണ്ട്. ഉത്തര ഭാഗത്ത്‌ ഹിമാലയ സാനുക്കളില്‍ കൈലാസത്തിനടുത്ത് ഒരിക്കല്‍ അഗസ്ത്യമുനി കഠിനമായ തപസ്സുതുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം ശിവനും പാര്‍വ്വതിയും ശിവഗിരി ശക്തിഗിരി എന്നിങ്ങനെ അടുത്തടുത്തായി കിടക്കുന്ന രണ്ട് പര്‍വ്വതങ്ങളുടെ തു‌‌‍‌‌‍ഞ്ചത്ത്‌ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് അഗസ്ത്യമുനിക്ക് ദര്‍ശനം നല്‍കി. അഗസ്ത്യമുനി ഇവരുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് പാവനമായ ആ രണ്ടു മലകളും തന്‍റെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് വേണമെന്ന ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. മഹാദേവന്‍ സസന്തോഷം സമ്മതിച്ചു. തന്റെ ശിഷ്യനായ ഇടുമ്പനെ ഇരുമലകളും ദക്ഷിണ ഭാഗത്തുള്ള അഗസ്ത്യകൂടത്തില്‍ എത്തിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇരുമലകളെയും ഒരു ദണ്ഡിന്‍റെ രണ്ടറ്റത്തായി ഉരഗങ്ങള്‍ കൊണ്ടു ബന്ധിച്ച് കാവടിയാക്കി മദ്ധ്യം തോളില്‍വെച്ച് ഇടുമ്പന്‍ നടപ്പുതുടങ്ങി. കുറെ ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ അല്‍പ്പം വിശ്രമിക്കാനിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ പഴത്തെ ചൊല്ലി കലഹിച്ച് ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ അവിടെയെത്തിയത്. ഭൌതിക സുഖങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ കുടിയിരുന്ന മലയാണ് പഴനി.

പില്‍ക്കാലത്ത് പഴനി ദണ്‍ഡായുധപാണിക്ഷേത്രം കാനന വൃക്ഷലതാദികളാല്‍മൂടിപ്പോയി. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം 11-)o ശതകത്തില്‍ ചേരമാന്‍ പെരുമാള്‍ ആ ഭാഗത്ത് വേട്ടക്കു ചെന്നപ്പോള്‍ ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുവത്രെ. സ്വാമി ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ചേരമാന്‍ പെരുമാള്‍ വളരെ പണിപ്പെട്ട് പ്രതിഷ്ഠ കണ്ടെടുത്ത് അവിടെ ഒരു ക്ഷേത്രം പണിതു. പിന്നീട്, ചോള പാണ്ഡ്യന്‍മാര്‍ ശ്രീകോവിലിനുമുകളില്‍ ഗോപുരവും, ചുറ്റമ്പലവും പണിതു. ക്ഷേത്രത്തിന്‍റെ ദര്‍ശനം പശ്ചിമദിശയിലേക്കാണ്. അതായത്, ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍റെ ദൃഷ്ടിയും ജാഗ്രതയും പശ്ചിമഭാഗത്തുള്ള കേരളത്തിലേക്കുമുണ്ട് എന്നു വ്യാഖ്യാനിക്കാo. അതുകൊണ്ടും ചേരമാന്‍ പെരുമാളുമായുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടുo ആയിരിക്കാം കേരളീയര്‍ ഇവിടെ കൂടുതലായി എത്തുന്നത്. കുഞ്ഞിന്‍റെ ആദ്യത്തെ മുടി മുറിക്കുന്നതിനും ചോറൂണിനും മറ്റുമായി കേരളത്തില്‍നിന്നും ഭക്തര്‍ ഇവിടെ എത്തുന്നു. ബാലസുബ്രഹ്മണ്യന്‍ അടയാഭരണങ്ങളും സുഖസൌകര്യങ്ങളും ത്യജിച്ചത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്കായി സ്ത്രീപുരുഷഭേദമന്യേ നാനാഭാഗത്തുനിന്നും ആബാലവൃദ്ധo ജനങ്ങള്‍ വ്രതമെടുത്ത് കാവി വസ്ത്രമുടുത്ത് കഴുത്തില്‍ രുദ്രാക്ഷ മാലയണിഞ്ഞു് തോളില്‍ കാവടിയേന്തി നഗ്നപാദരായി പഴനിയില്‍പോയി തല മുണ്ഡനം ചെയ്യുന്നതിനും ചന്ദനവും വിഭൂതിയും തലയിലും നെറ്റിയിലും വാരിപ്പൂശുന്നതിനും വഴിപാടുകള്‍ നേരുന്നു.  പണ്ടൊക്കെ ഇരുകവിളുകളിലും നാക്കിലുമൊക്കെ ശൂലം കുത്തി  കാവടി ആടുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.     യാത്രയ്ക്കുമുമ്പായി പിച്ചയെടുക്കുന്ന പതിവുമുണ്ട്.

തമിഴ് കലണ്ടര്‍ പ്രകാരം തൈ (ജനുവരി- ഫെബ്രുവരി) മാസത്തിലെ പൌര്‍ണ്ണമി നാളില്‍ തൈപ്പൂയം, പൈങ്കുനി (ഏപ്രില്‍- മെയ്) മാസത്തില്‍ ഉത്രം, വൈഖാശി (ജൂണ്‍- ജുലായ്) മാസത്തില്‍ വിശാഖം തുടങ്ങിയവ ആഘോഷങ്ങളാണ്. തൈപ്പൂയം വളരെ വിശിഷ്ടമാണ്. അന്നാണ് മാതാവായ പാവ്വതീദേവി ദേവസേനാപതിയായി അവരോധിക്കപ്പെട്ട തന്റെ പുത്രന് വേല്‍ (ശൂലം) ശൂരപത്മന്‍ എന്ന അസുരനെ നേരിടുന്നതിനായി സമ്മാനിക്കുന്നത്. ത്രിമൂര്‍ത്തികള്‍ക്കു പോലും കീഴ്പ്പെടുത്തുവാന്‍ പറ്റാത്തത്ര അസാമാന്യ ശക്തി ശൂരപത്മന് മഹാദേവനില്‍നിന്നും വരമായി കിട്ടിയിരുന്നു. ആ ഗര്‍വ്വില്‍ ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ഉപദ്രവിക്കുക എന്നത് ഒരു ശീലമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. ദേവന്മാര്‍ ശിവനെക്കണ്ട് സങ്കടം ബോധിപ്പിച്ചു. ശിവന്റെ തൃക്കണ്ണില്‍നിന്നും തീപ്പൊരി ഉതിര്‍ന്നു. അത് അഗ്നിയായി ജ്വലിച്ചു. വായു ഭഗവാന്‍ അതിനെ വേഗം ഗംഗയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. അത് ആറു് കഷണങ്ങളായി ചിതറി. ഒഴുക്കില്‍പെട്ട് ഇവയെല്ലാം ശരവണ പൊയ്കയില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ആറ് തുണ്ടുകളും ആറുകുഞ്ഞുങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. മഹര്‍ഷിമാരുടെ നക്ഷത്രങ്ങളായ പത്നിമാര്‍ അവരെ സംരക്ഷിച്ചു. പാര്‍വതീദേവി ഈ വിവരം അറിഞ്ഞു. അവര്‍ ആറ് കുഞ്ഞുങ്ങളെയും സ്വന്തം കരവലയത്തിലാക്കി മാറോടണച്ചു. ഒരു അത്ഭുതം നടന്നു. ആറ് തലകളുള്ള തേജസ്സുള്ള പിഞ്ചോമന പാര്‍വ്വതീദേവിയുടെ കയ്യില്‍! അറുമുഖന്‍, ഷണ്മുഖന്‍ പിറന്നു.

ഇതെല്ലാം ഓര്‍ത്തെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നതിനാലാവാം മല ഇറങ്ങി നിരത്തിലെത്തിയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല. രാത്രി പേശി കോച്ചലോ കാല് വേദനയോ ഒക്കെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചാണ് കിടന്നത്. പക്ഷേ, ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ശാന്തമായി ഉറങ്ങി. ഇന്നും മല കേറാനുള്ള ഊര്‍ജ്ജം എവിടെനിന്നു കിട്ടി എന്നതോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അത്ഭുതം തോന്നുന്നു. പഴനി ആണ്ടവറുടെ ശക്തി എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയുവാന്‍. മുരുകന്റെ കൃപാകടാക്ഷങ്ങളുണ്ടായാല്‍ വീണ്ടും ഒരിക്കല്‍ കൂടി പഴനിയില്‍ പോകണം; ദര്‍ശനം നടത്തണം; ചുറ്റുപാടും ശരിയായി കാണണം. ഇതുപോലത്തെ അനുഭവം തന്നെയാവാം വീണ്ടും വീണ്ടും പഴനിയില്‍ പോകുവാന്‍ ഭക്തരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.

Adi Sankara said: “My eyes should feast on your elegance and beauty, my ears should hear your songs, my tongue should utter your glory and my hands and heart should continuously engage in your service”.

Advertisements

മേരി സത്യദാസ് മാഡത്തിന് എന്റെ ആദരാഞ്ജലികള്‍

(ഓർമ്മ ചെപ്പേടില്‍നിന്നും അടര്‍ത്തിയെടുത്തത്)


2016 ഡിസംബർ 28 ലെ മാതൃഭൂമി ദിനപത്രത്തില്‍ ചരമം എന്ന് ശീര്‍ഷകം നല്കിയിട്ടുള്ള പേജിലെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാട് വഴിത്തിരിവുകള്‍ക്കിടയാക്കിയ  ഒരു വ്യക്തിയുടെ ചരമക്കുറിപ്പും അവരുടെ ചിത്രവുമുണ്ടായിരുന്നു.  അവര്‍ എന്റെ  സുഹൃത്തായിരുന്നു; അഭ്യുദയകാംക്ഷിയായിരുന്നു. ഞാന്‍ ആദരവോടെ ഓര്‍ക്കുന്ന ആ മഹതി കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ (1957) കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭയിലെ വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി, പ്രഭാഷകന്‍, നിരൂപകന്‍, കഥാകൃത്ത്, വിദ്യാഭ്യാസചിന്തകന്‍ എന്നീ മേഖലകളില്‍ പ്രശസ്തനുമായിരുന്ന പ്രൊഫസ്സര്‍ ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരിയുടെ മകളും, കോട്ടയം മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ മെഡിസിന്‍ പ്രൊഫസ്സറായിരുന്ന ഡോ. സത്യദാസിന്റെ ഭാര്യയും, അവിടത്തെ ഫാര്‍മകോളോജി വിഭാഗം മേധാവിയും ആയിരുന്ന ഡോ. പ്രൊഫ. മേരി ജോസഫ് എന്ന മേരി സത്യദാസ് ആയിരുന്നു. അവരുടെ ജോലിയിലുള്ള അര്‍പ്പണമനോഭാവം എന്നെ ഏറെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

1969 ഫെബ്രുവരി 5 ന് ആയിടെ എം ബി ബി എസ് പരീക്ഷ പാസായതിനുശേഷമുള്ള ഒരു വര്‍ഷത്തെ പരിശീലനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ഞാന്‍ ആലപ്പുഴയിലെ ടി ഡി (തിരുമല ദേവസ്വം) മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ  ഫാര്‍മക്കോളോജി വിഭാഗത്തില്‍ ട്യൂടര്‍ തസ്തികയില്‍ ജോലിക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പ്രൊമോഷന്‍ കിട്ടണമെങ്കില്‍ ഫാര്‍മക്കോളോജിയില്‍ ഉന്നത ബിരുദം (എം ഡി) എടുക്കണം. തന്നിഷ്ട പ്രകാരം ഒരു മലയാളിയെ  വിവാഹം കഴിച്ചതുകൊണ്ടു ബന്ധുബലവും സാമ്പത്തികവും വലിയ വെല്ലുവിളികള്‍ തന്നെയായിരുന്നു. പോരാത്തതിന്, കഷ്ടിച്ച് ഒന്നര വയസ്സുമാത്രമുള്ള ഒരു മകളും. ഭര്‍ത്താവ് കുടുംബഭാരം മുഴുവനും ഏറ്റെടുക്കാം എന്നു നല്ല മനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രമാണ്  ഞാന്‍ ഫാര്‍മക്കോളോജി എം ഡിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയത്.  1971-ല്‍  ട്രിവാന്‍ഡ്രo (തിരുവനന്തപുരം) മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന് ഫാര്‍മക്കോളോജിയില്‍   ഉന്നതബിരുദം നേടുന്നതിനായി ഞാനന്ന് ജോലിചെയ്തിരുന്ന ടി ഡി മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ അവധിക്ക് അപേക്ഷ നല്കി. അപ്പോള്‍  അതിനു കിട്ടിയ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: “ആര്‍ജ്ജിത അവധിയുള്‍പ്പെടെ എല്ലാം അനുവദിച്ചു തരാം; നിങ്ങളുടെ അപേക്ഷ സര്‍ക്കാരിലേക്ക് അയക്കുകയും ചെയ്യാം. തിരിച്ചു വരുമ്പോഴത്തെ സ്ഥിതി എന്താണെന്ന് ഇപ്പോള്‍ പറയുക വയ്യ”. എന്തായാലും പഠനം തുടരുവാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

ആലപ്പുഴയിലെ ടി ഡി (തിരുമല ദേവസ്വം) മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് 1963-ല്‍ സ്വാശ്രയ കോളേജ് ആയിട്ടാണ് കേരളത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തനമാരംഭിച്ചത് എന്നറിയുമ്പോള്‍ പലര്‍ക്കും അവിശ്വസനീയമായി തോന്നാനിടയുണ്ട്. തലവരി പണം സ്വീകരിക്കുന്നതിനെതിരെ കേരള സര്‍വ്വകലാശാല നിലപാടെടുത്തപ്പോള്‍ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടിലായ തിരുമല ദേവസ്വത്തിന് കോളേജ് നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുവാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ വന്നു. 1967-ല്‍ 5 വര്‍ഷത്തേക്ക്  ഈ കോളേജ് സർക്കാര്‍ ഏറ്റെടുത്തു. അന്ന് മുതല്‍ കോളേജും ജീവനക്കാരും അര്‍ദ്ധസര്‍ക്കാര്‍ എന്ന നിര്‍വചനത്തില്‍ പെട്ടു.  5 വര്‍ഷത്തെ കാലാവധി പൂര്‍ത്തിയായപ്പോള്‍   തിരുമല ദേവസ്വത്തിന് കോളേജ് തിരിച്ചെടുക്കുവാനായില്ല. അങ്ങനെ,   1972 ഒക്ടോബര്‍ മാസത്തില്‍ കോളേജ്  പൂര്‍ണ്ണമായും സര്‍ക്കാരിന്റെ അധീനതയിലായി.

1973 ഒടുവില്‍  ഞാന്‍  തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ അര്‍ഹതപ്പെട്ട  അവധി കഴിഞ്ഞുള്ള സമയം പഠനാവശ്യത്തിലേക്ക് വേതനമില്ലാത്ത അവധി എന്നാക്കി തന്നു. ഓപ്ഷന്‍ കൊടുത്ത്   ഞാനും സര്‍ക്കാര്‍ ജീവനക്കാരിയായി.  1974 ജൂണ്‍ മാസത്തില്‍ എം‌ ഡി ബിരുദം നേടിയ  ഞാന്‍ പ്രമോഷന്‍ സ്വപ്നവുമായി  നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ദാരുണ സത്യം മനസ്സിലാക്കി:  “ആലപ്പുഴ ടി ഡി മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഫസ്സര്‍ തസ്തികയില്ല.  പുതിയ തസ്തിക സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണം അല്ലെങ്കില്‍ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് ഏതെങ്കിലും വിഭാഗത്തില്‍ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന തസ്തികയില്‍ താല്‍ക്കാലികമായി നിയമനം തേടി ഫാര്‍മക്കോളോജിയില്‍ ജോലി ചെയ്യണം”.   രണ്ടും എന്നെക്കൊണ്ടു അസാധ്യമായ കാര്യങ്ങള്‍. ബന്ധു ബലവും രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനവും അധികസമ്പത്തുമില്ലാതെ കുടുംബ പ്രാരാബ്ദങ്ങള്‍ക്കു മാത്രം യാതൊരു കുറവുമില്ലാതിരുന്ന ഞാന്‍ നിരാശയുടെ പടുകുഴിയില്‍ വീണു. എന്നിട്ടും, ഒരു തസ്തിക അനുവദിച്ചു കിട്ടുന്നതിനുവേണ്ടി ഞാന്‍ ധാരാളം നിവേദനങ്ങള്‍ ആരോഗ്യ വകുപ്പിലെ മേലധികാരികള്‍ക്കയച്ചു. തിരുവനന്തപുരത്ത് പല തവണ പോകുകയും എന്റെ സങ്കടം അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. പോകുക എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ വളരെ പ്രയാസമേറിയ കാര്യമായിരുന്നു. തനിച്ചു പോകുവാന്‍ പറ്റില്ല. അതിരാവിലെ  നാലുമണിക്കുള്ള ബസില്‍ പോയാല്‍ മാത്രമെ അന്ന് തന്നെ തിരിച്ചെത്തുവാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളു. ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ ആ സമയത്ത് എത്തിപ്പറ്റാന്‍ അതിലേറെ പ്രയാസം. ആകപ്പാടെ സെക്രട്ടേറിയട്ടില്‍ ധനകാര്യ വകുപ്പുമേധാവിയുടെ സെക്രട്ടറിയെ  മാത്രമായിരുന്നു എനിക്ക്  പരിചയം. അവര്‍ മുഖാന്തിരമാണ് ആരോഗ്യവകുപ്പില്‍ തന്നെ  കേറിപ്പറ്റിയിരുന്നത്. എന്നിട്ടുള്ള അവസ്ഥയോ, ഇങ്ങനെ: “സെക്ഷനില്‍ ആളുള്ള സമയം തന്നെ കുറവ്; ഉണ്ടെങ്കിലോ എന്റെ നിവേദനം അവിടെയൊന്നും കണ്ടു കിട്ടുകയില്ല; അല്ലെങ്കില്‍ ഒഴുക്കന്‍ മട്ടില്‍ എന്തെങ്കിലും എഴുതി മേലോട്ടു വിട്ടു കാണും. ചന്തക്ക് പോയി ഒന്നും കിട്ടാതെ മടങ്ങിയ  ശ്വാനനെ  പോലെ തിരിച്ചു വരും.”  സെക്രട്ടേറിയറ്റ് നിരങ്ങലില്‍നിന്നും ഞാനൊരു പാഠം പഠിച്ചു; അല്ല തീരുമാനമെടുത്തു എന്നു പറയുന്നതാവും കൂടുതല്‍ ശരി: “സര്‍ക്കാരിന്റെ ശമ്പളം പറ്റി, പണി എടുക്കാതെ, ശരിയായ  തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാതെ, ഒളിച്ചുകളി നടത്തുന്ന,  കടമകളെക്കുറിച്ച് ബോധപൂറ്വ്വം വിസ്മരിച്ച് സംഘബലത്തില്‍ അവകാശങ്ങള്‍  നേടിയെടുക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയായി  ഞാന്‍ മാറുകയില്ല.”

‘ടൂടര്‍ എമിററ്റസ്’ എന്നു സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ചു ഖിന്നയായി നടക്കുമ്പോള്‍  ഒരു നാള്‍ പത്രത്തില്‍ ഒരു വാര്‍ത്ത കണ്ടു: “ഡോ. മേരി ജോസഫ് രാജിവെച്ചു സര്‍വീസില്‍ നിന്നും പിരിഞ്ഞു പോയതുമൂലം കോട്ടയം മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ ഫാര്‍മകോളോജി വിഭാഗത്തില്‍ അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഫസ്സരുടെ   ഒരു ഒഴിവുവന്നിരിക്കുന്നു”. ഞാന്‍ തിരക്കിട്ട് അപേക്ഷ സമര്‍പ്പിച്ചു കാത്തിരുന്നു. കുറെ മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു വിവരം കേട്ടു: “എന്നെക്കാള്‍ ഒരു വർഷം ജൂനിയര്‍ ആയ വ്യക്തിക്കു നിയമനം നല്കിയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ടി ഡി മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് സ്റ്റാഫ് ആയിരുന്നതുകൊണ്ടാണത്രെ എന്റെ  അപേക്ഷ പരിഗണിക്കപ്പെടാതിരുന്നത്.” എനിക്കു ഒരിക്കലും പ്രൊമോഷന്‍ കിട്ടുകയില്ല എന്ന യാഥാര്‍ഥ്യം എന്നെ വേട്ടയാടി; എന്റെ രാവുകള്‍ ദു:സ്വപ്നങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതായി. എന്നിട്ടും പിന്‍വാങ്ങുവാന്‍ ഞാന്‍ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല.  ഞാന്‍ അവരുടെ  ബയോഡാറ്റ മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ ശ്രമം തുടങ്ങി: “ചങ്ങനാശ്ശേരിയിലെ സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ അംഗം; ടി ഡി മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലില്‍നിന്നും എം ബി ബി എസ് ബിരുദം; തിരുവനന്തപുരത്ത്  പി എസ് സി വഴി ടൂടര്‍  ആയി നിയമനം; എം ഡി ക്കു എന്റെ ഒരു വർഷം ജൂനിയര്‍”.   പി എസ് സി വഴി ടൂടര്‍  ആയി ചേര്‍ന്നതുകൊണ്ടു അതുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചായിരിക്കണം  അവര്‍ എനിക്കെതിരെ കരു നീക്കിയത് എന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷെ, ഒരു കാര്യം എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു:  “അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഫസ്സറുടെ ഒഴിവ് പ്രഖ്യാപിച്ച ദിവസം അവര്‍ എം ഡി പരീക്ഷ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലും പരീക്ഷാഫലം ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.” ഈ വിവരം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച്, എനിക്കാണ് പ്രൊമോഷന്‍ യോഗ്യത    എന്നു  ഘോഷിച്ച്,  ഞാന്‍  വീണ്ടും വീണ്ടും  നിവേദനങ്ങള്‍ സമര്‍പ്പിച്ചു. ഒന്നിനും ഒരു  മറുപടി പോലും കിട്ടിയില്ല. ഒടുവില്‍, സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയില്ലാതിരിന്നിട്ടുകൂടി ഞാന്‍ എന്നോടു കാണിക്കുന്ന നീതി നിഷേധത്തിനെതിരെ കോടതിയെ സമീപിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അയല്‍ക്കാരനായിരുന്ന സുഹൃത്ത് എന്നെ സഹായിക്കുവാന്‍ മുന്നോട്ട് വന്നു. (ഇന്നും രണ്ടു കുടുംബക്കാരും സുഹൃത്ത് ബന്ധം നില നിർത്തുന്നു). അദ്ദേഹം എറണാകുളത്ത്  ഒപ്പം വന്ന് വളരെ പ്രസിദ്ധനായ ഒരു ക്രിമിനല്‍ അഭിഭാഷകനെ പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു. അഭിഭാഷകനാകട്ടെ ഫീസ് വാങ്ങാതെ കേസ് ഏറ്റെടുത്തു നടത്തി. മാസങ്ങളും വര്‍ഷങ്ങളും കടന്നുപോയി. ഇടയ്ക്കിടക്ക് കേസിന്റെ പുരോഗതി ഞാന്‍ അഭിഭാഷകനെ വിളിച്ച് അന്വേഷിക്കുമായിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടൊരിക്കല്‍ മറുപടി കിട്ടി: “വിധി വന്നിട്ടുണ്ട്.” എറണാകുളത്ത് ചെന്ന് പകര്‍പ്പ് വാങ്ങി അതിവേഗം തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് യാത്രയായി. വിധിയുടെ പകര്‍പ്പ്  അഡീഷണല്‍സെക്രട്ടറിയെ കാണിച്ചു. സെക്രട്ടേറിയേറ്റില്‍ ഞാന്‍  പറയുന്നതു കേള്‍ക്കാന്‍ സന്മനസ്സുകാണിച്ച ഒരേ ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം എന്നു പറയുന്നതില്‍ എനിക്കേറെ സന്തോഷമുണ്ട്.  ഒരാഴ്ചയ്ക്കകം  എനിക്ക്  കോട്ടയം മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ അസിസ്റ്റന്‍റ് പ്രൊഫസ്സര്‍ ആയി പ്രമോഷന്‍ നല്‍കിക്കൊണ്ടുള്ള  നിയമനോത്തരവു കിട്ടി. മനസ്സ് തുടികൊട്ടി പാട്ട് പാടി.

ഫാര്‍മക്കോളോജി ഡിപ്പാര്‍ട്മെന്‍റില്‍ നിന്നും ആദ്യമായി  അന്യ സംസ്ഥാനത്തുള്ള  ഒരു സ്വാശ്രയ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലേക്ക് ജോലിക്കായി പോയത് മേരി സത്യദാസ് മാഡമായിരുന്നു. സത്യദാസ് സാറിന്റെ പെട്ടെന്നുണ്ടായ നിര്യാണംമൂലമുണ്ടായ സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കം ഒരു പക്ഷെ കൂടുതല്‍ വേതനം കിട്ടുന്ന ജോലി സ്വീകരിക്കുവാന്‍ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചതാവാം എന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. അവരുടെ രാജി എന്നെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചു എന്നു അവരറിയുവാന്‍ ഇടയില്ല. പിന്നീട്, ബംഗളൂരു, മൈസൂര്‍ തുടങ്ങിയ സര്‍വശാലകള്‍ നടത്തുന്ന മെഡിക്കൽ പരീക്ഷകളില്‍  പുറമേനിന്നുള്ള പരീക്ഷകര്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച്  പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുറച്ചു വർഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പൊരിക്കല്‍ കാനഡായില്‍ താമസിക്കുന്ന എന്റെ സഹോദരീപുത്രി,  മേരി സത്യദാസ് മാഡം അവരുടെ ഒരു മകന്റെ കൂടെ അവരുടെ വീടിന്റെ അടുത്ത് താമസിക്കുന്ന വിവരം എന്നോടു പറഞ്ഞിരുന്നു.

പിതാവിനെപ്പോലെ തന്നെ ആദർശങ്ങള്‍ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു  വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഉടമയായിരുന്ന മേരി സത്യദാസ് മാഡത്തിന്   എന്റെ ആദരാഞ്ജലികള്‍.

ഒരു പ്രഭാതം – ജാലകപ്പഴുതിലൂടെ

flowerമെല്ലെ കണ്ണുതുറന്ന് ഞാന്‍ ജാലകപ്പഴുതിലൂടെ നോക്കി. പുറത്ത് ഇരുട്ടുതന്നെയാണ്. മഴ ചാറുന്നുമുണ്ട്. സുഖദമായ ശീതളതയില്‍ മുടിപ്പുതച്ച് മഴയുടെ താളശ്രുതിലയങ്ങള്‍ ശ്രവിച്ചുകൊണ്ട് ഉണര്‍ന്നിട്ടും ഉണരാതെ കിടന്നു. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ലല്ലോ! പിന്നീട്, പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ജാലകത്തിരശ്ശീല ചുമരിനോടടുപ്പിച്ച് പശ്ചിമദിക്കിലേക്ക് ദൃഷ്ടി പായിച്ചുകൊണ്ട് കട്ടിലില്‍ തന്നെ അലസമായിട്ടിരുന്നു. തുലാവര്‍ഷത്തിലെ പതിവ് കോലാഹലങ്ങളായ ഇടിയും മിന്നലുമൊന്നുമില്ലാതെ ശാന്തമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന രാത്രി മഴ പുലരിയിലും തുടരുന്നു. ‘മേഘമേ, നീ ആരെയാണ് പ്രണയിച്ചതിങ്ങനെ കണ്ണുനീര്‍ തൂകുവാന്‍’അര്‍ത്ഥവത്തായ ആ വരികള്‍ ഫേസ്ബുക്കില്‍ വായിച്ചതാണ്. പെയ്തുപെയ്ത് മിഴിനീര്‍ താനെ വറ്റട്ടെ. ആ മിഴിനീര്‍ നമുക്ക് ജീവജലമല്ലെ; കാത്തിരിക്കാം. വാസ്തവത്തില്‍, എത്രയോ ആഴ്ചകളായി ദാഹിക്കുന്ന വേഴാമ്പല്‍ പക്ഷിയെപ്പോലെ വടക്കുകിഴക്ക് മിഴിയും നട്ട് ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിപ്പുതുടങ്ങിയിട്ട്. എന്നിട്ടെന്താ, മോഹിപ്പിച്ച് ദാ വന്നു, ദേ പോയി; അത്ര തന്നെ. പേമാരി ചൊരിയട്ടെ; ജലാശയങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പട്ടേ; വറ്റിവരണ്ടുവിണ്ടുകിടക്കുന്ന വയലുകള്‍ നനയട്ടെ; നാടിന് സമ്പല്‍സമൃദ്ധിയുണ്ടാകട്ടെ..

കൂരയുടെ മേല്‍ത്തട്ടില്‍നിന്നും ഇറ്റിറ്റായി വീഴുന്ന നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ നോക്കിയിരിക്കെ, ഒരു കാക്ക കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എങ്ങോട്ടോ തിരക്കുപിടിച്ച് പറന്നകലുന്നു. ഇടവഴിക്കപ്പുറത്തുള്ള മുന്‍വശത്തെ വീടിന്റെ മുകളില്‍ മേഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഓടിനടിയിലെ പൊത്തില്‍നിന്നും ഒരു അണ്ണാന്‍ തലനീട്ടി ചുറ്റും നോക്കി വേഗം ഉള്‍വലിയുന്നു. അയല്‍പക്കത്തുള്ള പവിഴമല്ലിയുടെയും, മന്ദാരത്തിന്റെയും, നന്ത്യാര്‍വട്ടത്തിന്റെയും, പ്ലാവിന്റെയും മണിമരുതിന്റെയും മാവിന്റെയും മരച്ചില്ലകളില്‍ തട്ടി തെറിച്ചു വീഴുന്ന ജലകണങ്ങള്‍ ഭൂമിദേവിയെ നമസ്ക്കരിക്കുവാന്‍ തിരക്കുകൂട്ടുന്നു. ഹരിത വര്‍ണ്ണം വാരിക്കോരി പൂശിയ പത്രങ്ങളാല്‍ സമൃദ്ധമായ മുറ്റത്തെ ജാതിയുടെ നീട്ടിയ കരങ്ങള്‍ പോലെയുള്ള ചില്ലകളില്‍ അങ്ങിങ്ങ് ഇളം പച്ചനിറത്തില്‍ ചെറിയ ഗോളകങ്ങള്‍ പോലെ പല വലിപ്പത്തിലുള്ള കായ്കള്‍ ഞാന്നുകിടക്കുന്നു. കാറ്റൊന്ന് മെല്ലെ വീശുമ്പോള്‍ ഇലകളും ശിഖരാഗ്രങ്ങളും മരം പെയ്തുകൊണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ ആര്‍ത്തുല്ലസിക്കുന്നു.

വീടിനുമുമ്പിലുള്ള ഇടവഴിയില്‍ മതിലിനോടുചേര്‍ന്നുവളരുന്ന ചെമ്പരത്തികളാകട്ടെ ജാതിയുടെ കമ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ നുഴഞ്ഞു കയറി എന്നെ നോക്കൂ എന്ന ഭാവത്തില്‍ മത്സരിച്ച് തല ഉയര്‍ത്തിനില്‍ക്കുന്നു. അവയില്‍ ചുവപ്പും, ഇളം കാവി നിറത്തില്‍ നടുക്കുമാത്രം ചുവപ്പുവൃത്തമുള്ള കുസുമങ്ങളുടെ മൊട്ടുകള്‍ വിരിയാന്‍ വെമ്പല്‍കൊണ്ട് വ്രീളാവിവശരായി പാതിവിരിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു. കൂമ്പിനില്‍ക്കുന്ന കുസുമ ദളങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു പോറല്‍പോലും നീര്‍മണിമുത്തുകള്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ടില്ല. ഇളം മൊട്ടുകളാകട്ടെ തെല്ലസൂയയോടെ വിടരാനുള്ള മോഹം മറച്ചു വെച്ച് ഊഴം കാത്തിരിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ഇന്നലത്തെ മോഹിനികള്‍ പൊലിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളുമായി അരങ്ങൊഴിയുവാന്‍ വിസമ്മതിച്ച് ഞെട്ടില്‍ വാടിച്ചുളുങ്ങി തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.  ചെമ്പരത്തികളുടെ ഇടയിലൂടെ  എത്തിനോക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടര്‍  കൂടിയുണ്ട്.  അമ്മ കറുത്തത്; മോളു വെളുത്തത്; മോക്കടെ മോളൊരു സുന്ദരക്കുട്ടി എന്ന കടം കഥയിലെ താളിയാണത്.  

വീട്ടുവളപ്പിനകത്ത് മതിലില്‍ ചേര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന പയറിന്റെ വള്ളികള്‍ എന്നെ വെല്ലുവിളിച്ച് ജാതിയിലേക്കും ചെമ്പരത്തിയിലേക്കും പടരാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. താഴെ ഗ്രോബാഗില്‍ വളരുന്ന തക്കാളിച്ചെടികള്‍ ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അറ്റത്ത് മഞ്ഞ നിറത്തില്‍ കുഞ്ഞു നക്ഷത്രലോലാക്കുകള്‍ പോലെ പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചിലതില്‍ ഇളം കായകളും കാണാം. നേര്‍ത്തുനീണ്ട ഇലകളുള്ള ഇഞ്ചിയും നീണ്ട് വീതികൂടിയ ഇലകളുള്ള മഞ്ഞളും തലയെടുപ്പോടെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടില്‍ അന്തസ്സോടെ നില്ക്കുന്നു. വെളുത്ത കുഞ്ഞുപൂക്കള്‍ പേറിയ മുളകുതൈകളും അതുപോലെ തന്നെ.

ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു: മഴയില്‍ക്കുതിര്‍ന്ന്‍ പവിഴമല്ലിയുടെ സുഗന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മുന്‍വശത്തെ വീട്ടിലെ മുറ്റത്തെ മാവ് പൂത്തിട്ടില്ല. പ്ലാവിലാകട്ടെ, ഇടിച്ചക്ക പരുവത്തില്‍ മൂന്നാലെണ്ണം തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്. ‘വേണമെങ്കില്‍ ചക്ക വേരിലും കായിക്കും’ എന്ന പഴമൊഴി അന്വര്‍ത്ഥമാക്കുന്നതുപോലെ ഈ പ്ലാവിന്റെ ചൊട്ടകള്‍ പൊട്ടുന്നത് തടിയുടെ വളരെ താഴെയായാണ്. ഇടവപ്പാതിയാകുമ്പോള്‍ ഒരു ചക്ക പോലും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല. പ്ലാവിന്റെ ശാഖകള്‍ക്കിടയില്‍ക്കൂടി കാര്‍മേഘാവൃതമായ ആകാശം കാണാം.

ഞാനങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കെ മാനം തെളിഞ്ഞുവന്നു. പൊടുന്നനെ, ആരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ആ ദൃശ്യം ഞാന്‍ കണ്‍കുളുര്‍ക്കെ കണ്ടു, ആസ്വദിച്ചു, അനുഭവിച്ചു. പൂര്‍വദിക്കിലുദിച്ച ആദിത്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങള്‍ ജലകണങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ വരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു മനോഹര ചിത്രം ഏഴുവര്‍ണ്ണങ്ങളാല്‍ ശോഭിതമായ മാരിവില്ല്. ജാലകപ്പഴുതിലൂടെ ആ വിസ്മയക്കാഴ്ച എറെനേരം നോക്കിയിരുന്നു. അന്നത്തെ പ്രഭാതം ധന്യമായി.

എവിടെയോ വെറുതെ ഒരു നൊമ്പരം

aarumaasam2016 സെപ്തെംബര്‍ 18, ഞായറാഴ്ച, ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന റെസിഡെന്‍ഷിയല്‍ അസ്സോസിയേഷന്റെ ഓണാഘോഷ പരിപാടികള്‍ നടന്നു. ഞങ്ങളുടേത് താരതമ്യേന ഒരു ചെറിയ കൂട്ടമാണെന്ന് പറയാം. കുറെ വര്‍ഷങ്ങളായിട്ട് അടുത്തുതന്നെയുള്ള അധികം വാടക ഈടാക്കാത്ത ഒരു ആഡിറ്റോറിയത്തിലാണ് ഞങ്ങള്‍ ഓണാഘോഷവും പുതുവര്‍ഷവും സംഘടിപ്പിക്കാറുള്ളത്.

പരിപാടി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നതുപ്രകാരം ഞായറാഴ്ച, 2016 സെപ്തംബര്‍ 18 ന് രാവിലെ 9 മണിക്കു തന്നെ സ്ത്രീകളുടെയും കുട്ടികളുടെയും കൂട്ടം ഹാളിലെത്തി. പലരും കത്രികയും കത്തിയും പലകയുമെല്ലാം കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്നു. സെക്രട്ടറി നേരത്തെ തന്നെ പൂക്കള്‍ ഇലകള്‍ തുടങ്ങിയവ ഹാളില്‍ എത്തിച്ചിരുന്നു. കൂടാതെ, നീണ്ട രണ്ടു മേശകളും ചുറ്റും കുറെ കസേരകളും അവിടെ ഇടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. മേശമേല്‍ മൊത്തം കടലാസുവിരിച്ച് പൂക്കളും ഇലകളുമെല്ലാം നിരത്തി. ഒരു നറുമണം അവിടെ പറന്നു. ഞാനുള്‍പ്പെടെ കുറേപ്പേര്‍ മേശക്കുചുറ്റുമിരുന്നു. മനോഹരമായി വിടര്‍ന്നിരുന്ന പല നിറങ്ങളിലുള്ള ബെന്തിയും ജമന്തിയും ഞങ്ങള്‍ കൂച്ചിപ്പിടിച്ച് വെട്ടിനുറുക്കി പൊടിരൂപത്തിലാക്കി വെവ്വേറെ വെച്ചു. ചുവന്ന ചീരയിലയും പച്ചചീരയിലയും പ്രത്യേകം അരിഞ്ഞുവെച്ചു. താരതമ്യേന ചെറുപ്പക്കാരായവര്‍ ആ സമയത്ത് ഇടത്തരം വലിപ്പമുള്ള കളം വരച്ചു. ഏതാണ്ട് 11 മണിയോടുകൂടി അഴകുള്ള പൂക്കളം ഒരുങ്ങി. നിലവിളക്കിനുചുറ്റും തുമ്പക്കുടങ്ങളും മുക്കൂറ്റിയും തുളസിക്കതിരുകളും നിരത്തി. ഉച്ചയ്ക്ക് കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞു.

12 മണിയോടുകൂടി കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ എത്തിത്തുടങ്ങി. കുശലം പറയാന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും കുറെ സമയം കിട്ടി. ഏതാണ്ട് ഒരു മണിയായപ്പോള്‍ എല്ലാവരേയും സാക്ഷിയാക്കി ഓണപ്പൂക്കളത്തിനഭിമുഖമായി സെക്രട്ടറി നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി ഞങ്ങളുടെ ഓണപരിപാടികള്‍ അനൌപചാരികമായി ഉത്ഘാടനം ചെയ്തു. ആദ്യത്തെ ഇനം സദ്യയായിരുന്നു. കുട്ടികള്‍, അവരുടെ മാതാപിതാക്കള്‍, മുതിര്‍ന്ന പൌരര്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ക്ക് മുന്‍ഗണന നല്കി. നാക്കിലയില്‍ തന്നെയാണ് സദ്യ വിളമ്പിയത് എന്ന കാര്യം എടുത്തു പറയട്ടെ. കായ ഉപ്പേരി, ശര്‍ക്കര വരട്ടി, നാരങ്ങാക്കറി, പുളിയിഞ്ചി, വെണ്ടക്ക കിച്ചടി, ഓലന്‍, കാളന്‍, കൂട്ടുകറി, തോരന്‍, അവിയല്‍, പപ്പടം, പഴം, സാമ്പാര്‍, രസം, മോര്, രണ്ടു തരം പായസം, തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു വിഭവങ്ങള്‍. അസ്സോസിയേഷന്‍ അംഗങ്ങള്‍ തന്നെയായിരുന്നു വിളമ്പുകാര്‍. സമൃദ്ധമായ ഊണ് കഴിഞ്ഞു. കുറേപ്പേര്‍ വിശ്രമിക്കുവാന്‍ ഗൃഹങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. മറ്റുള്ളവര്‍ അവിടെത്തന്നെ തങ്ങി. നാലു വയസ്സുള്ള കുട്ടികള്‍ മുതല്‍ എഴുപത്തിയഞ്ചുകാരായ മുതിര്‍ന്ന പൌരന്‍മാര്‍ വരെ മിഠായി പെറുക്കല്‍, ലെമണ്‍ ആന്‍ഡ് സ്പൂണ്‍, പാസ്സിങ് ദ പാര്‍സല്‍, കസേര കളി തുടങ്ങിയ കളികളിലേര്‍പ്പെട്ട് രസിച്ചു. ഉറിയടി കണ്ട് ഊറി ഊറി ചിരിച്ചു. നാലര മണിയോടെ എല്ലാവരും കളിക്കളം വിട്ടു. പൊതുയോഗവും കലാപരിപാടികളും സന്ധ്യയ്ക്കാണ്.

വൈകുന്നേരം ആറരയോടെ കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഒത്തുകൂടി. സ്ത്രീകളും പരിപാടിയില്‍ പങ്കെടുക്കേണ്ട കുട്ടികളും അണിയറയില്‍ തിരക്കിലായി. ആറേമുക്കാലോടുകൂടി പൊതുയോഗം തുടങ്ങി. പതിവുപോലെ ഈശ്വര പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ നടപടിക്രമങ്ങള്‍ക്ക് തുടക്കമായി. അറിവിന്റെയും ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി. മാവേലിയെ മനസ്സില്‍ സങ്കല്‍പ്പിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്ന സംഘ ഗാനം ആലപിച്ചു. പിന്നീട്, കുറേപ്പേര്‍ ഓണ സന്ദേശങ്ങള്‍ നല്കി. അവയില്‍ എനിക്ക് ശ്രദ്ധേയമായി തോന്നിയ ചിലവ ഇവിടെ ഉദ്ധരിക്കട്ടെ: “അധിക ദിവസങ്ങളിലും പൂക്കളം വൃത്താകൃതിയിലാണ് രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. അത് സമഭാവനയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഓണത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഐതിഹ്യം എന്തുമാകട്ടെ, കള്ളവും ചതിയുമില്ലാത്ത സമത്വ സുന്ദരമായ ഐശ്വര്യപൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ അല്ലെങ്കില്‍ സ്വപ്നസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിന്റെ ഓര്‍മ പുതുക്കലാവാം ഓണം. ഓണത്തിനെ മനോഹരമായി ചിത്രീകരിച്ച സ്വന്തം കവിത ചൊല്ലി സദസ്സിനെ കയ്യിലെടുത്ത അനുഭവവുമുണ്ടായി. ഒരു സമ്പന്ന ജന്മി കുടുംബാംഗത്തിന്റെ ഓര്‍മയിങ്ങനെ: ‘ഒന്നാം ഓണo തട്ടീം മുട്ടീം. അതായത് ഉത്രാടപ്പാച്ചിലിനിടയില്‍ സൂത്രത്തിലൊരു സദ്യ; രണ്ടാം ഓണം ഗംഭീരം തിരുവോണ സദ്യ; മൂന്നാം ഓണം മുക്കീം മൂളീം; നാലാം ഓണം നക്കീം തുടച്ചും’. മറ്റൊരംഗം ഇപ്പോഴത്തെ തലമുറയുടെ നിസ്സംഗതയേക്കുറിച്ചും ഒരാഘോഷവും ഉത്സവമാക്കുവാന്‍ താല്‍പ്പര്യമില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു വിലപിച്ചു. പിന്നീട്, കൌമാരക്കാര്‍ എങ്ങനെ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം എന്ന് ഓണാഘോഷത്തെ ആസ്പദമാക്കി ഒരംഗം സംസാരിക്കുകയുണ്ടായി. ‘മാ വേലി’ അതായത് വേലിക്കെട്ടുകള്‍ വേണ്ട എന്ന സന്ദേശമാണ് മറ്റൊരംഗം നല്‍കിയത്.”

ഇനി എന്റെ ഭാഗം കുറച്ചു വിശദമായിതന്നെ പറയട്ടെ. പ്രകൃതിയുടെ ഉത്സവമാണ് ഓണം. കന്നി – തുലാമാസങ്ങളില്‍ ഏത്തനും, കുംഭ മാസത്തെ വെളുത്തവാവിന് ചേനയും നട്ട് മേടമാസത്തില്‍ വിഷു കഴിഞ്ഞ് നെല്ലു വിതച്ചും ഞാറുനട്ടും പരിചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ മാനം കറുത്ത് പേമാരി ചൊരിഞ്ഞുകൊണ്ട് കര്‍ക്കിടകമിങ്ങെത്തും. ഇടയ്ക്ക് പത്തു വെയില് തെളിയുമ്പോള്‍ നടുതലനട്ട് കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പകരുന്ന പകലുകളും ഏറ്റവും പ്രകാശമുള്ള നിലാവുള്ള രാത്രികളുമായി പൊന്നും ചിങ്ങത്തിന്റെ വരവായി.

ഭൂമിദേവി അങ്ങനെ ഈറനുടുത്ത് സുന്ദരിയായി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ എവിടെ തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കിയാലും അവിടെല്ലാം പൂത്ത ചെടികള്‍ മാത്രം നാം കാണുന്നു. പാടത്ത് വിളഞ്ഞ സുവര്‍ണ്ണ നെല്‍ക്കതിരുകള്‍. കുലകളേന്തിയ വാഴത്തൈകള്‍. നീണ്ടു കിടക്കുന്ന പയര്‍, പടവലം, പീച്ചില്‍, പാവല്‍. സൂര്യനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന വെണ്ട. എരിവൊളിപ്പിച്ചുവെച്ച മുളക്. താഴെ ഇഴയുന്ന വള്ളികളില്‍ വെള്ളരി, മത്തന്‍, കുമ്പളം. ധരണിയെ ആശ്ലേഷിച്ച് കിടക്കുന്ന അരിപ്പൂക്കള്‍; കുറച്ചുയരത്തില്‍ മഞ്ഞമുക്കൂറ്റി; അതിലുമുയരെ ശ്വേതദളങ്ങളുമായി തുമ്പക്കുടങ്ങള്‍. ദേവ സങ്കല്‍പ്പവുമായി തുളസിക്കതിരുകള്‍. നന്ത്യാര്‍വട്ടം, തെച്ചി, മന്ദാരം, നെല്ലി, കദളി, കൃഷ്ണകിരീടം (ആറുമാസപ്പൂവ്), ശവം നാറി അങ്ങനെ എത്ര എത്ര പൂക്കള്‍. പാറി നടക്കുന്ന പൂമ്പാറ്റകളും തുമ്പികളും. ചിലച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അണ്ണാനും ചെറുകിളികളും. ഇതൊക്കെ പോരേ പ്രകൃതിക്ക് ചിങ്ങം മുഴുവനും ഉത്സവഛായ നല്കുവാന്‍! നെല്ലറകള്‍ നിറയുന്ന ചിങ്ങ മാസം തന്നെ മാവേലി മന്നനെ വരവേല്‍ക്കുവാന്‍ നാം തിരഞ്ഞെടുത്തതില്‍ അതിശയിക്കാനുണ്ടോ?

ശ്രദ്ധിക്കൂ, ചിങ്ങമാസത്തിലെ ആചാരങ്ങള്‍. ഓണത്തിന്റെ മുന്നോടിയായി കൊയ്ത്തുതുടങ്ങുമ്പോള്‍ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ ഇല്ലം നിറ വല്ലം നിറ, പുത്തരി നിവേദ്യം തുടങ്ങിയ ചടങ്ങുകള്‍. ജന്മി ഗൃഹങ്ങളിലാകട്ടെ, ആദ്യം അറുത്തെടുത്ത കറ്റകള്‍ ചാണകം മെഴുകി ശുദ്ധമാക്കിയ അങ്കണത്തില്‍ വെച്ച് തലപ്പുലയന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും ഗൃഹനാഥ തെളിക്കുന്ന നിലവിളക്കിന്റെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ ഗൃഹനാഥന്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി പൂമുഖത്ത് വാതില്‍പ്പടിയില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ഉത്തരത്തില്‍ തൂക്കുന്നു. പിന്നീടാണ് മെതിച്ച നെല്ല് പത്തായത്തില്‍ നിറയ്ക്കുന്നത്. ജന്മി കുടിയാന്‍ ബന്ധം സുദൃഢമാകുന്ന ഒരവസരം കൂടിയാണ് ഓണം. അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം എന്നാണ് പഴമൊഴിയെങ്കിലും അത്തം നാള്‍ മുതല്‍ ഓണമായി എന്ന് പറയാം. ആദ്യദിവസം ചെറിയ വട്ടത്തില്‍ നന്ത്യാര്‍വട്ടവും, മന്ദാരവും, തുമ്പക്കുടവും, തുളസിക്കതിരും കൊണ്ടുള്ള പൂക്കളം. ഓരോദിവസവും വൃത്തം വലുതായ് വരും. അഞ്ചാം നാള്‍ മുതല്‍ വര്‍ണ്ണപകിട്ടുള്ള പുഷ്പങ്ങള്‍ കൂടി ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങുന്നു. ഏതു പൂ വേണമെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാം. പരിമളം, ആകൃതി, വര്‍ണ്ണം, വലുപ്പം ഒന്നും പ്രശ്നമല്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും തുല്യ പരിഗണന, തുല്യ നീതി. അതാണ് ഓണം. ഉത്രാടനാളും തിരുവോണനാളും മാവേലിയെ വരവേല്‍ക്കാനായ് പൂക്കള്‍ വീട്ടിനുപുറത്തും വിതറുന്നു. കൂടാതെ കളിമണ്ണുപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ മാവേലിയുടെയും വാമനന്റെയും പ്രതിരൂപങ്ങളും പൂക്കളത്തിനൊപ്പം വെക്കുന്നു. തിരുവോണം നാള്‍ പുലര്‍ച്ചെ ആര്‍പ്പുവിളിയോടെ നിലവിളക്കുകൊളുത്തി മാവേലിയെ സ്വീകരിച്ച് പൂവട നിവേദിക്കുന്നു. പിന്നീടാണ് സസ്യലതാദികളില്‍ നിന്നും സമാഹരിച്ച ഉത്പ്പന്നങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ച് തയ്യാറാക്കിയ സമൃദ്ധമായ ഓണ സദ്യ. ചിലപ്പോള്‍ പതിനെട്ട് വിഭവങ്ങള്‍ വരെ കാണും.

ഓണ സദ്യ കഴിഞ്ഞാല്‍ എല്ലാവരും പലതരം വിനോദങ്ങളിലേര്‍പ്പെടുന്നു. ബലമുള്ള വള്ളികള്‍ പിരിച്ചെടുത്തുണ്ടാക്കിയ ഊഞ്ഞാലില്‍ ഓലമടല്‍ ചെത്തിയുണ്ടാക്കിയ പടിയിലിരുന്നുകൊണ്ട് ഉയരത്തിലേക്കൊരു ഊഞ്ഞാലാട്ടം, ഓലപ്പന്തുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ തലപ്പന്തുകളി, ഓലകൊണ്ട് കാറ്റാടി പിടിച്ച് വേഗത്തില്‍ ഓടുക, കുട്ടീം കോലും കളി, തുമ്പി തുള്ളല്‍, കൈകൊട്ടിക്കളി, പട്ടം പറത്തല്‍ തുടങ്ങി അനേകം കളികള്‍. കേരളത്തില്‍ ജലാശയങ്ങള്‍ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഓണക്കാലത്ത് ജലോത്സവങ്ങളും നീന്തല്‍ മത്സരങ്ങളും നടന്നിരുന്നു. ആറന്മുള വള്ളം കളിയും വള്ളസദ്യയുമൊക്കെ ഇന്നും നടക്കുന്നു. നല്ലൊരു വിളവു കിട്ടിയതിന്റെ ആഹ്ലാദ പ്രകടനമായിരുന്നു ഓണം. മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വിളിച്ചോതുന്ന ഒരാഘോഷം തന്നെയായിരുന്നു ഓണം.

പൂക്കളത്തിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനറിയാതെ എന്റെ ഉള്ളില്‍ ഒരു നൊമ്പരം എവിടന്നോ കടന്നു വന്നു. രാവിലെ പൂക്കളം ഇടാന്‍ പോരുമ്പോള്‍, ഞാന്‍ താലോലിച്ച് വളര്‍ത്തിയ ചെടികളില്‍നിന്നും ശേഖരിച്ച തുമ്പക്കുടങ്ങളും മുക്കൂറ്റിയും തുളസിക്കതിരുകളും കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്നു. ഗതകാല സ്മരണയ്ക്കായി നമ്മുടെ പൈതൃകത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ഇവയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ഇടം നല്‍കണമെന്ന് ഞാന്‍ സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവില്‍, ചാരുതയാര്‍ന്ന പൂക്കളo തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ എന്റെ പൊതി മാത്രം ഒരു മൂലയ്ക്ക് അനാഥമായിക്കിടന്നിരുന്നു. ഞാന്‍ തന്നെ മുന്‍കൈയെടുത്ത് നിലവിളക്കിനുചുറ്റും അവയ്ക്കൊരു സ്ഥാനം കണ്ടുപിടിച്ചു. വൈകുന്നേരം നോക്കിയപ്പോള്‍ നിലവിളക്കുമില്ല എന്റെ പാവം പൂക്കളുമില്ല. നിലവിളക്ക് മാറ്റിയപ്പോള്‍ അവരും സ്ഥാനഭ്രഷ്ടരായി. ആ സംഭവം എന്തുകൊണ്ടോ എവിടെയോ വെറുതെ ഒരു നൊമ്പരമായി ഇടയ്ക്കിടെ ഇന്നും എന്നെ നുള്ളി നോവിക്കുന്നു.

ഇന്ന്‍ ഒക്ടോബര്‍ ഒന്ന്. വയോജനദിനം. ഞാനും സ്ഥാനഭ്രഷ്ടയായ  ഒരു (വന്ദ്യ) വയോധിക!

PERPLEXED

(Write up to highlight the prompt word perplexed)

In general, I  enjoy advertisements.   One  advertisement  amused me every time I watched it.  One day,  a  girl  and her boy friend   are having a good time  sitting in her room. Suddenly, her father knocks at the door and enters.  No doubt, she is confused and  perplexed. Some how , the boy friend  manages  to hide behind the door.  Daughter shows   a  brand new     mobile to her father and he is impressed by the  umpteen number of new features  it has   and is  very much  excited  over its  low e price  and happily  leaves the room.

My grand son has the typical red and black  helmet usually worn by the cyclists. Very often, I see the helmet left on the verandah of my house and his cycle will be missing.  On one such  occasion, his father took away the helmet and walked home.   After a while,  my grandson returned jovially and started searching for the helmet.  He  sensed that he was going to be  caught red handed for  duping.  He was totally  perplexed  and did not dare to face his father.

In life, we can see small children lying  and  we elders    should avoid scolding or  beating them for that. Instead, narrate stories to them at bed time and try to  inculcate good habits.  Remember, children are watchful and they try to imitate elders. Hence, we too have to be careful.

 

ഞാന്‍ പങ്കെടുത്ത ധര്‍ണ്ണകള്‍

rail1

(നിനവുകളില്‍നിന്നും ഒരേട്)

ഡോ. ബി. പ്രഭാറാവു

2016 ജൂലൈ മാസം 20ന് മാതൃഭൂമി ദിനപത്രത്തില്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു വാര്‍ത്ത കണ്ടു. രാവിലെ 8 മുതല്‍ ഉച്ചയ്ക്ക് 12 മണി വരെ ഇടപ്പള്ളി റെയില്‍വേസ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും ടിക്കറ്റ് റിസര്‍വ് ചെയ്യുവാനുള്ള സൌകര്യം ഏര്‍പ്പെടുത്തുന്നു എന്നതായിരുന്നു അത്. എനിക്ക് അതൊരു നല്ല വാര്‍ത്തയായി അനുഭവപ്പെട്ടു. അതിനൊരു പ്രത്യേക കാരണമുണ്ട്.

അഞ്ചാറ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ഇടപ്പള്ളിയിലെ നോര്‍ത്ത് മണിമല റോഡ് റെസിഡെന്‍ഷിയല്‍ അസ്സോസിയേഷന്റെ (എന്‍ എം ആര്‍ ആര്‍ എ) സെക്രട്ടറിയായിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരെല്ലാം ഓരോരോ കാരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് ആ ചുമതല ഞാന്‍ ഏറ്റെടുത്തുവെന്നുമാത്രം. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഇടപ്പള്ളിയിലെ സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകരായ അഡ്വ. പത്മനാഭന്‍ നായര്‍, അഡ്വ. രാജു വടക്കേക്കര, ശിവദാസ്, രാധാകൃഷ്ണന്‍, കുറുപ്പ് (പേരുകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമല്ല)) തുടങ്ങിയവര്‍ ഉത്സാഹിച്ചതിന്റെ ഫലമായി ഇടപ്പള്ളിയിലെ എല്ലാ റെസിഡെന്‍ഷിയല്‍ അസ്സോസിയേഷനുകളുടെയും പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ഏകോപനസമിതിഉണ്ടാക്കി. അഡ്വ. പത്മനാഭന്‍ നായര്‍ പ്രസിഡന്‍റും ഞാന്‍ വൈസ്‌പ്രസിഡന്‍റുമായിരുന്നു. ഏകോപന സമിതിയുടെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട അജണ്ട എറണാകുളത്തിന്റെ / കൊച്ചിയുടെ കവാടം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇടപ്പള്ളിയിലെ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്റെ വികസനമായിരുന്നു. അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് റെയില്‍വേ അധികാരികളുടെ അടിയന്തിരശ്രദ്ധ പതിയേണ്ട ധാരാളം ആവശ്യങ്ങള്‍ ഏകോപനസമിതി അക്കമിട്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയുണ്ടായി. അവയില്‍ രണ്ടെണ്ണം താഴെ പറയുന്നവയായിരുന്നു:

  • കൂടുതല്‍ തീവണ്ടികള്‍ക്ക് ഇടപ്പള്ളിയില്‍ സ്റ്റോപ്പുകള്‍ അനുവദിക്കുക.

  • ഇവിടെനിന്നും യാത്രാ ടിക്കറ്റുകള്‍ റിസര്‍വ് ചെയ്യുവാനുള്ള സംവിധാനം ഏര്‍പ്പെടുത്തുക.

എന്തുകൊണ്ട് ഈ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിക്കുന്നു? ന്യായീകരണങ്ങള്‍ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു:

  • ഇടപ്പള്ളി റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ എറണാകുളത്തിന്റെ ഏതാണ്ട് മദ്ധ്യഭാഗത്തായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഇപ്പോള്‍, ആലുവ കഴിഞ്ഞാല്‍ ദൂരയാത്രാവണ്ടികള്‍ക്ക് സ്റ്റോപ്പുകള്‍ ഉള്ളത് എറണാകുളം ടൌണിലോ ജംക്ഷനിലോ ആണ്. എറണാകുളത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്തുള്ളവര്‍ക്ക് ഇതുമൂലം ഏറെ സമയനഷ്ടവും, ധനനഷ്ടവും, ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകുന്നു.

  • റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിനോട് തൊട്ടുകിടക്കുന്ന എല്ലാ ആധുനിക സൌകര്യങ്ങളുമുള്ള അമൃത ആശുപത്രിയെക്കൂടാതെ ഇപ്പോള്‍ വേറെയും ആതുരാലയങ്ങള്‍ ഈ പ്രദേശത്ത് വന്നിരിക്കുന്നു. ഇടപ്പള്ളി സ്റ്റോപ്പ് രോഗികളുടെ യാത്ര ദുരിതം കുറച്ച് കുറയ്ക്കും.

  • ഇടപ്പള്ളി റെയില്‍വേസ്റ്റേഷനടുത്തുള്ള ലൂലു മാള്‍, സെന്‍റ് ജോര്‍ജ്ജ് ഫറോനാ പള്ളി തുടങ്ങിയ ആള്‍ത്തിരക്കേറിയ കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ സന്ദര്‍ശ്ശകരായി ധാരാളം പേര്‍ ദിവസവും എത്തുന്നു.

  • വാണിജ്യപരമായി ഇടപ്പള്ളി അതിവേഗത്തില്‍ വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജനസാന്ദ്രത ഓരോദിവസം ചെല്ലുംതോറും കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. റെയില്‍വേയെ ആശ്രയിക്കുന്നവരുടെയും എണ്ണവും ആനുപാതികമായി ഏറും.

  • ചേരാനല്ലൂര്‍, വരാപ്പുഴ, പറവൂര്‍, കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ തുടങ്ങിയ പ്രാന്തപ്രദേശങളിലുള്ളവര്‍ക്ക് വളരെയേറെ സഹായകരമാവും.

ഏകോപന സമിതി ആദ്യം ചെയ്തത് മേലുദ്ധരിച്ചവ കൂടാതെ, എന്‍. എച്ച് 17-ല്‍ 14 വര്‍ഷമെടുത്ത് പൂര്‍ത്തീകരിച്ച ഇടപ്പള്ളി മേല്‍പ്പാലം തുറന്നപ്പോള്‍ അടച്ച ദേവവന്‍കുളങ്ങര ചേരാനല്ലൂര്‍ റോഡ് നിലനിര്‍ത്തുക, സ്റ്റേഷനിലെ കിഴക്കേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിന് മേല്‍ക്കൂര പണിയുക, പോണേക്കരയില്‍നിന്നും സ്റ്റേഷന്‍ കവാടത്തിലേക്ക് വാഹനങ്ങള്‍ക്ക് എത്തുവാനുള്ള സൌകര്യം ഒരുക്കുക, ശുചിമുറികള്‍ പണിയുക, കോഫിബാര്‍ തുറക്കുക തുടങ്ങി നിരവധി ആവശ്യങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു നിവേദനം തയ്യാറാക്കി ബന്ധപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് നല്കുക എന്നതാണ്. പിന്നീട്, കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിക്കുവാനായി ഒരു ഞായറാഴ്ച ദിവസം രാവിലെ മൂന്നു മണിക്കുര്‍ മാത്രം ധര്‍ണ്ണ നടത്തുവാന്‍ ഏകോപനസമിതി തീരുമാനമെടുത്തു. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ആവശ്യങ്ങള്‍ ന്യായമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നതുകൊണ്ട് എന്‍ എം ആര്‍ ആര്‍ എയുടെ സെക്രട്ടറി എന്ന നിലയില്‍ അംഗങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

ഞായറാഴ്ച്ചയായി. ചുറ്റുപാടുമുള്ള നൂറ്റിയമ്പതിനോടടുത്ത് ജനങ്ങള്‍ പോണേക്കരയില്‍ ഭഗവതി ക്ഷേത്രത്തിനടുത്ത് ധര്‍ണ്ണയ്ക്കായ് ഒത്തുകൂടി. ഇടപ്പള്ളി 36, 37 വാര്‍ഡുകളിലെ ജനപ്രതിനിധികള്‍, ഇടപ്പള്ളിയിലെ എല്ലാ റെസിഡെന്‍ഷിയല്‍ അസ്സോസിയേഷനുകളുടേയും ഭാരവാഹികള്‍, പ്രമുഖരാഷ്ട്രീയകക്ഷികളുടെ നേതാക്കള്‍, മറ്റ് പ്രമുഖര്‍ തുടങ്ങിയവരൊക്കെ പ്രസംഗിച്ചു. എന്റെയും മറ്റ് പലരുടേയും ആദ്യത്തെ ധര്‍ണ്ണയായിരുന്നു അത്. എന്തോ മഹത് കാര്യം ചെയ്തുതീര്‍ത്തെന്ന സംതൃപ്തിയോടെ ഞങ്ങള്‍ മടങ്ങി. മാസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ അംഗങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്ന ഒരേ ഒരു ചോദ്യം: ‘ധര്‍ണ്ണയുടെ ഫലമെന്തായി?’ എന്നതായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറേണ്ട അവസ്ഥയിലായി. ഏകോപനസമിതിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനം നിലച്ചമട്ടായി. എന്റെ എന്‍ എം ആര്‍ ആര്‍ എയുടെ സെക്രട്ടറി പദവിയുടെ കാലാവധിയും പൂര്‍ത്തിയായി.

ഏതാണ്ട് ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു കാണും; അഡ്വ. പി. ആര്‍. പത്മനാഭന്‍ നായരും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുള്ള സാമൂഹ്യ പ്രവര്‍ത്തകരും വീണ്ടും ഇതേ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച് ധര്‍ണ്ണയ്ക്കൊരുങ്ങി. ഏതായാലും ഞാന്‍ പോകാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അസ്സോസിയേഷനില്‍നിന്നും ആളെക്കൂട്ടാനൊന്നും ഞാന്‍ മിനക്കെട്ടില്ല. എന്നാല്‍ കൃത്യ സമയത്ത് തന്നെ ഞാന്‍ വേദിയിലെത്തി. ആളുകള്‍ പൊഴിഞ്ഞു പൊഴിഞ്ഞ് വന്നു തുടങ്ങി. അടുത്തുനിന്നിരുന്ന ഒരു പോലീസുകാരന്‍ എന്നോടായി പറഞ്ഞു: “സ്റ്റേഷനില്‍ വിളിച്ചാല്‍ വരണം.” രണ്ടുമൂന്ന് അഭിഭാഷകര്‍ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന ധൈര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ “എത്താം” എന്ന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. ആയിടെയാണ് പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകാവുന്ന തരത്തില്‍ റോഡരുകില്‍ ധര്‍ണ്ണകള്‍ പാടില്ലെന്ന്‍ ഹൈക്കോടതി ഉത്തരവിട്ടത്.

പോണേക്കര വില്ലേജ് ഓഫീസിനടുത്ത് റോഡ്സൈഡില്‍ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ മൂലയുണ്ട്. അതായിരുന്നു വേദി. നൂറില്‍ കുറവ് ആളുകള്‍ മാത്രമാണ് ധര്‍ണ്ണയില്‍ പങ്കെടുക്കുവാനെത്തിയത്. അധികം പേരും തലയില്‍ മുടിയില്ലാത്തവരോ അല്ലെങ്കില്‍ ഉള്ളത് തന്നെ നല്ലപോലെ നരച്ചവരോ ആയിരുന്നു. അതായത് റെയില്‍വേയുടെ മുതിര്‍ന്ന പൌരന്മാര്‍ക്കുള്ള ആനുകൂല്യങള്‍ക്കര്‍ഹര്‍. അന്നത്തെ സദസ്സിലെ ഏറ്റവും മുതിര്‍ന്ന അംഗം ഞാനായിരിക്കുവാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. ഏകോപനസമിതിയുടെ സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടായ്മയായ ഇടപ്പള്ളി വനിതാ ക്ഷേമ സമിതിയുടെ ഭാരവാഹികളായ രമാദേവി, ആനന്ദവല്ലി തുടങ്ങി കുറെ അംഗങ്ങള്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക് കൂട്ടായി.

ജി സി ഡി എ (Greater Cochin Development Authority) ചെയര്‍മാന്‍ എന്‍. വേണുഗോപാല്‍ ആധികാരികമായ പ്രഭാഷണം നടത്തി. ഭാരവാഹികളും മറ്റു പ്രമുഖ വ്യക്തികളും സംസാരിക്കുകയുണ്ടായി. എല്ലാവരുടെയും പ്രസംഗങ്ങള്‍ ഞാന്‍ താല്‍പ്പര്യപൂര്‍വ്വം ശ്രവിച്ചു. അപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി: ‘ഇടപള്ളിക്ക് ചുറ്റുപാടുമുള്ള സ്ഥലങ്ങളില്‍ നിന്നും സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ബസ് സര്‍വീസ് തുടങ്ങിയാല്‍ മാത്രമേ ആ സ്റ്റേഷന്‍ ജനങ്ങള്‍ കൂടുതലായി ഉപയോഗിക്കുവാന്‍ സാധ്യതയുള്ളുവെന്ന്’. ഇടപ്പള്ളി സ്റ്റേഷനിനോടടുത്ത് ഫുഡ് കോര്‍പ്പറേഷന്റെ അധീനതയില്‍ കുറച്ചു സ്ഥലം തരിശായി കിടപ്പുണ്ട്. അത് ഒരു ചെറിയ ബസ് സ്റ്റാന്‍റിന് പറ്റിയതാണ്. പക്ഷേ, അത് വിട്ടുതരുവാന്‍ അവര്‍ ഒരുക്കമല്ല. ശ്രമിച്ചാല്‍ തീവണ്ടി വരുന്ന സമയത്തെങ്കിലും പ്രധാന കവല വരെ പോകുന്ന സര്‍ക്കുലര്‍ ബസ്സുകള്‍ ഓടിക്കുവാന്‍ സാധിക്കും എന്ന്‍ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. അമിതമായ യാത്രക്കൂലി ഈടാക്കുന്ന ഓട്ടോറിക്ഷകളെ ആശ്രയിക്കാന്‍ അധികമാരും ഇഷ്ടപ്പെടുകയില്ല. ഇടപ്പള്ളിക്കുമുന്‍പുള്ള ആലുവയിലാകട്ടെ സ്റ്റേഷന്റെ അടുത്തുനിന്നുതന്നെ ബസ് കിട്ടുകയും ചെയ്യും. യാത്രാ സമയം കൂടുമെങ്കിലും കാശ് കുറയും. ഏതായാലും, അന്നത്തെ ധര്‍ണ്ണ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഗുരുവായൂര്‍ പുനലൂര്‍ പാസഞ്ചറിന് ഇടപ്പള്ളിയില്‍ സ്റ്റോപ്പനുവദിച്ചു. എറണാകുളംഷൊറണൂര്‍ പാസഞ്ചര്‍ നിലമ്പൂര്‍ വരെ നീട്ടി. കാലക്രമേണ ‘മെമു’വും, എറണാകുളം ആലുവ / അങ്കമാലി പാസഞ്ചറുമെത്തി.

ഒരു ആറ് മാസത്തെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം വീണ്ടും ഒരു ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പുപോലെ മറ്റൊരു സായാഹ്നധര്‍ണ്ണ അവര്‍ തന്നെ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. പതിവുപോലെ ധാരാളം പ്രസംഗകരുണ്ടായിരുന്നു. ഏതായാലും, അത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അമൃത ആശുപത്രി അധികാരികള്‍ മോഫസ്സില്‍ ബസ് സ്റ്റാന്‍റുകളില്‍ കാണാറുള്ളതുപോലെ കുറെ കാത്തിരുപ്പ് ഷെഡ്ഡുകള്‍ കിഴക്കേ പ്ലാറ്റ്ഫോര്‍മില്‍ പണിതുയര്‍ത്തി. ‘അമ്മയ്ക്ക് കൂടുതല്‍ സൌകര്യങ്ങളോടുകൂടി മറ്റ് സ്റ്റേഷനുകളില്‍ ഉള്ളതുപോലെ വിശാലമായ ഷെഡ് നിര്‍മിച്ചു നല്‍കാമായിരുന്നു എന്നൊരു തോന്നല്‍ എനിക്കുണ്ട്. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഈ സ്റ്റേഷന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ അമൃതയിലെ ജീവനക്കാരും, വിദ്യാര്‍ഥി സമൂഹവും, അവിടെ എത്തുന്ന രോഗികളും അവരുടെ കൂട്ടിരിപ്പുകാരുമാണല്ലോ!

ആറുമാസം കൂടുമ്പോള്‍ ധര്‍ണ്ണ നടത്തുന്നത് പതിവായി. പലപ്പോഴും റെയില്‍ ഗതാഗതം സ്തംഭിപ്പിക്കുവാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത് യാത്രക്കാര്‍ക്കുണ്ടാകാവുന്ന അസൌകര്യം ഓര്‍ത്തുമാത്രമാണ്. പണ്ടൊരിക്കല്‍ ഞാന്‍ പുരിയില്‍നിന്നും ഭുവനേശ്വര്‍ (ഒഡിഷ) വരെ ഒരു പാസഞ്ചറില്‍ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിക്കുമുമ്പ് എത്തേണ്ടതാണ്. ഒരു ഗ്രാമ പ്രദേശത്തിലൂടെ വണ്ടി കടന്നു പോകുകയായായിരുന്നു. ഇരുവശത്തും നോക്കെത്താദൂരം വരെയും വിശാലമായ വയലുകള്‍. പെട്ടെന്ന് വണ്ടി നിന്നു. ഏതാണ്ട്, മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞാണ് പിന്നെ വീണ്ടും ഓടിത്തുടങ്ങിയത്. ഭാഗ്യത്തിന് ഭുവനേശ്വറില്‍ നിന്നും എറണാകുളത്തിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്ര അടുത്തദിവസം അതിരാവിലത്തെ തീവണ്ടിയിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അങ്കലാപ്പുണ്ടായില്ല. ഗ്രാമീണര്‍ ഒരു റെയില്‍വേസ്റ്റേഷനിനുവേണ്ടി പാളത്തില്‍ കുത്തിയിരിപ്പായിരുന്നു.

ധര്‍ണ്ണ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നവര്‍ ചിലപ്പോള്‍ വികാരഭരിതരാകാറുണ്ട്. അവരുടെ വിലപ്പെട്ട സമയവും പണവും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാണ് ഇവര്‍ ഇടപ്പള്ളിയിലെ ജനങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ഗുണഭോക്താക്കളായ ജനങ്ങളുടെയും ജനങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി നിലകൊള്ളേണ്ട സമാജികരുടെയും റെയില്‍വേ അധികാരികളുടെയും നിസ്സംഗത അവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. അത് സ്വാഭാവികം. കക്ഷിരാഷ്ട്രിയത്തിനതീതമായി ഇടപ്പള്ളി നിവാസികള്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ വികസിച്ചാലുണ്ടാകാവുന്ന നേട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും അവരുടെ പരിപൂര്‍ണ്ണ പിന്തുണയും സഹകരണവും നല്കുകയും ചെയ്താല്‍ മാത്രമെ ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള ഒരു നേതൃത്വത്തിന് ‘ഇടപ്പള്ളി റെയില്‍വേസ്റ്റേഷന്‍ വികസനം’ എന്ന അജണ്ട പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കുവാന്‍ സാധിക്കുകയള്ളുവെന്ന്‍ ഞാന്‍ ഉറച്ചുവിശ്വസിക്കുന്നു. ഇന്നും, ഇടപ്പള്ളി വികസനം എങ്ങിനെയായിരിക്കണം എന്നതിന്റെ ഒരു സമഗ്ര രേഖ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ എന്നകാര്യം സംശയമാണ്. നഗരാസൂത്രണ വിദഗ്ധര്‍ ഇടപ്പള്ളിയിലുണ്ട്. അവരുടെ സഹായത്തോടെ അതുണ്ടാക്കി വിവരിച്ചാല്‍ ജനം വിശ്വസിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ പൊട്ടക്കണ്ണന്‍ മാവിലേക്ക് കല്ലെറിയുന്നതുപോലെയാണ്.

ഇന്നിതാ, റെയില്‍വേഅധികാരികള്‍ ഇടപ്പള്ളിയില്‍ രാവിലെ 8 മണി മുതല്‍ ഉച്ചയ്ക്ക് 12 മണി വരെ റിസര്‍വേഷന്‍ സൌകര്യം അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന സദ് വാര്‍ത്ത വന്നിരിക്കുന്നു. പരശ്ശതം മറുനാടന്‍ തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് ആശ്വാസം നല്‍കുന്ന തീരുമാനമാണിത്. തീവണ്ടി യാത്ര ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന എനിക്ക് ഇനി മുതല്‍ നാലുമാസം മുമ്പേ തന്നെ ഇടപ്പള്ളി സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നു ചെന്ന്‍ മുതിര്‍ന്ന സ്ത്രീകള്‍ക്കുള്ള ആനുകൂല്യം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്ത യാത്രയ്ക്കുള്ള ടിക്കറ്റ് ഉറപ്പാക്കാം.

ഞാന്‍ പങ്കെടുത്ത ധര്‍ണ്ണകള്‍’ എന്റെ മധുരമൂറും നിനവാണ്.

  8 ആഗസ്റ്റ് 2016

THE MAGIC NUMBER FIFTY

The year I joined Amrita Institute of Medical Sciences, the most revered  Mata Amritandamayi popularly called as ‘Amma’  turned fifty .  There was global celebration. In Kochi celebration  site was Jawaharlal stadium. Every devotee chanted  manthras for her long life fifty and its multiple times. Fifty couple got married   with her  monetary  help and blessings. Fifty couple,  on the verge of  divorce, decided to continue their relationship. Fifty men pledged  to quit tobacco, alcohol and such other habits. Scholarships, houses , pension in multiples of fifty were granted. Every one predicted big chaos in the city. To their disappointment, even minute details were charted out and  meticulously  carried out  and thus  no room was left for complaint.

To be exact twenty three years ago in the month of January  I too  joined the group of fifty years plus women.  I thought,  my   count down had started.  Surprisingly, good things in life were happening  after fifty.  I was being  noticed in the work place. I realised that I had hobbies. Thanks to  Word Press administrators for the  magnanimous gesture of  allotting  me a free site titled dundubhy. wordpress.com for expressing myself. This act   gives me  pleasure and sorrow. I wonder the imagination and language of great poets and novelists.   At times I am elated over my creation  and at times depressed.  I can  feel  an innate desire burning  inside me.  I want to collect fifty shining pebbles from the riverside and laugh aloud like a child and later write about it.

Relation

Daily Prompt word: depth

He looked straight into her deep blue  eyes and smiled.   He could not fathom the depth of her  love towards him. He gently held her palm. Then, as if convulsed with ecstasy  they danced and danced.  The nature showered flowers on them.

After years, to-day he lifted her face up  and looked straight into her eyes. He could not fathom the  depth of hatred  hidden deep in the eyes.

She heard his  heavy footsteps at the doorstep.